Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Τζάκομο Πουτσίνι: Ο κορυφαίος συνθέτης όπερας

Ήταν 29 Νοεμβρίου 1924 όταν έσβησε το άστρο του Τζάκομο Πουτσίνι. Ψέματα. Αυτά τα άστρα δεν σβήνουν ποτέ -κάθε χρόνο στις μεγαλύτερες οπερατικές σκηνές του κόσμου παίζονται έργα του.

Ο Τζάκομο Πουτσίνι (Giacomo Puccini) θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος του βερισμού, ενός κινήματος που βασίζεται στον ρεαλισμό με μεγαλύτερη έμφαση στη δραματικότητα, στην ένταση των συναισθημάτων παρά στο ευγενές και αψεγάδιαστο τραγούδι.

 

Οι καταβολές

Ήταν το έκτο από τα εννιά παιδιά της οικογένειας Πουτσίνι, μιας οικογένειας με λαμπρή μουσική παράδοση. Γεννήθηκε στην περιοχή της Τοσκάνης το 1858 και ορφάνεψε από πατέρα στα 5 του χρόνια. Έλαβε εξαιρετική μόρφωση και μουσική εκπαίδευση από θρυλικούς δασκάλους.

Στα 25 του έκανε την πρώτη εμφάνισή του ως συνθέτης όπερας προκαλώντας το ενδιαφέρον του μεγαλύτερου εκδότη μουσικών κειμένων της εποχής, του Τζούλιο Ρικόρντι, με τον οποίο συνεργάστηκε σε όλη του την κατοπινή μουσική διαδρομή.

 

Η σχέση με την Ελβίρα Τζεμινιάνι

Η παθιασμένη σχέση του με την Ελβίρα Τζεμινιάνι του χάρισε ένα γιο το 1886, που νομιμοποιήθηκε το 1904, όταν πέθανε ο σύζυγος της. Ο γάμος του Πουτσίνι με την αγαπημένη του επρόκειτο να είναι ο μοναδικός της ζωής του, και πολλές φορές η πηγή της δυστυχίας του λόγω των ψυχολογικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η Ελβίρα.

Κι ενώ τα πρώτα σύννεφα στην προσωπική του ζωή δεν είχαν φανεί ακόμη, η λάμψη του θάμπωνε την Ευρώπη. Συνεργάστηκε με τους περίφημους λιμπρετίστες Τζιουζέπε Τζακόζα και Λουίτζι Ίλικα, με τους οποίους συνέγραψαν τα δημοφιλέστερα μελοδράματά του.

 

Τόσκα (Tosca)

Γράφτηκε το 1900 και ανέβηκε για πρώτη φορά στην Όπερα Κομίκ στο Παρίσι στις 13 Οκτωβρίου του 1903.

Η περίφημη τραγουδίστρια Τόσκα υποκύπτει στον εκβιασμό του  βαρώνου Σκάρπια να γίνει «δικιά» του, προκειμένου αυτός να ελευθερώσει τον αγαπημένο της. «Έζησα για την τέχνη μου, έζησα για την αγάπη, Δεν έκανα ποτέ κακό σε κανέναν…» θα πει πριν πέσει στον Τίβερη.

 

 

Μαντάμα Μπάτερφλαϊ (Madama Butterfly)

Γράφτηκε το 1904 και  έκανε πρεμιέρα τον Φλεβάρη της ίδιας χρονιάς στη Σκάλα του Μιλάνου.

Η γκέισσα Τσο Τσο Σον προσεύχεται να φανεί ο αγαπημένος της, υποπλοίαρχος Πίνκερτον: «Μια ωραία μέρα, θα δούμε ν’ αναδύεται καπνός από τον μακρινό ορίζοντα και να εμφανίζεται το πλοίο…»

 

 

Το σκάνδαλο

Τον Ιανουάριο του 1909 η υπηρέτρια των Πουτσίνι αυτοκτόνησε, όταν η Ελβίρα την κατηγόρησε για παράνομες σχέσεις με τον άντρα της. Η οικογένεια της άτυχης νέας προσέφυγε δικαστικά εναντίον του ζεύγους, θεωρώντας τους υπαίτιους για την τραγωδία. Η ζωή του Πουτσίνι έγινε κίτρινο ανάγνωσμα στον Τύπο.

 

Τα τελευταία έργα του

Η επαγγελματική του πορεία παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούσε να είναι θριαμβευτική: «Το κορίτσι της Δύσης», «Χελιδόνι» «Ο Μανδύας», «Αδελφή Αγγελική», «Τζιάνι Σκίκι». Ο Πουτσίνι εντυπωσίαζε με την ένταση, τη δραματικότητα και τη μουσική ποικιλία του.

 

Τζιάνι Σκίκι (Gianni Schicchi)

Ανέβηκε στην Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης στις 14 Δεκεμβρίου 1918.

Η Λορέτα  τραγουδά «Ω  μπαμπάκα μου τον αγαπώ είν’ όμορφος ειν’ όμορφος…» στον πατέρα της, Τζιάνι Σκίκι, όταν οι εντάσεις μεταξύ του πατέρα και του αγαπημένου της έχουν φτάσει σε οριακό σημείο.

 

 

Στα τέλη του 1923 ο Πουτσίνι προσβλήθηκε από καρκίνο του λάρυγγα. Εκείνη την περίοδο έγραφε ένα από τα αριστουργήματά του, την «Τουραντό» (Turandot). Ο θάνατός του στις 29 Νοεμβρίου 1924 στις Βρυξέλλες, από επιπλοκές κατά τη διάρκεια εγχείρησης, άφησε το έργο αυτό ημιτελές. Συμπληρώθηκε από τον Φράνκο Αλφάνο.

 

Τουραντό (Turanndot)

Ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 26 Απριλίου 1926.

Βαθιά μέσα στη νύχτα του Πεκίνου και σε απόλυτη μοναξιά, ο Καλάφ περιμένει την ημέρα που τελικά θα κατακτήσει την αγάπη της Τουραντό: «Κανείς να μην κοιμηθεί απόψε! Ακόμη κι εσύ, πριγκίπισσα, στο κρύο σου δωμάτιο κοίταξε τ’ αστέρια που τρέμουν από αγάπη και ελπίδα…»

 

 

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Black Friday: Πώς ξεκίνησε το καταναλωτικό έθιμο

Ένα έθιμο που ήρθε και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και κατά πως φαίνεται θα …μείνει. Είναι η τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου και αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, πιθανότατα τα πεζοδρόμια της Τσιμισκή να παρουσιάζουν μια μικρή καθίζηση από …την κοσμοπλημμύρα.

 

Το μαύρο μελάνι στα κιτάπια των εμπόρων

Υπάρχουν πολλές ερμηνείες για τις ρίζες του εθίμου. Η πρώτη, που μοιάζει και η επικρατέστερη, θέλει το έθιμο να έχει ξεκινήσει πριν έναν αιώνα περίπου στην Αμερική. Το όνομά της, η εφημερίδα «The Philadelphia Newspaper» το απέδωσε στο μαύρο μελάνι που χρησιμοποιούσαν οι έμποροι και οι καταστηματάρχες για να σημειώνουν τα κέρδη τους στα λογιστικά βιβλία. Σημείωναν με κόκκινο μελάνι τα ελλείμματα και με μαύρο το πλεόνασμα. Τη συγκεκριμένη μέρα, λοιπόν, που επίσημα ξεκινούσε η εορταστική περιόδος των Χριστουγέννων και ο τζίρος των επιχειρήσεων αυξανόταν, το μαύρο μελάνι «έβαψε» και τη μέρα.

 

Μια δύσκολη μέρα για τους τροχονόμους

Μια άλλη εκδοχή θέλει τον όρο «Μαύρη Παρασκευή» να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά από τροχονόμους και την αστυνομία της Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ την δεκαετία του ‘60. Ο όρος περιέγραφε τη μεγάλη κίνηση που είχε στους δρόμους και το φόρτο εργασίας για τους ίδιους, λόγω της έναρξης της εορταστικής περιόδου.

 

Η Παρασκευή που ρίχνουν «μαύρο» στη δουλειά οι Αμερικάνοι

Μια τρίτη εκδοχή έχει βάση το δημοσίευμα της επιθεώρησης «Factory Management and Maintenance» τον Νοέμβριο του 1951. Σύμφωνα μ’ αυτό, η «Μαύρη Παρασκευή» ονομάστηκε έτσι από την συνήθεια των εργαζόμενων Αμερικάνων να …λείπουν από την δουλειά επειδή ξενύχτησαν και παραέφαγαν την προηγουμένη. Η Black Friday ακολουθεί την Ημέρα των Ευχαριστιών («Thanksgiving Day»), η οποία γιορτάζεται με πλουσιοπάροχα τραπέζια (λέγεται και αλλιώς «η μέρα της γαλοπούλας»).

 

Η «μαύρη» επέτειος που έγινε γιορτή

Η τέταρτη εκδοχή μας πηγαίνει στο οικονομικό κραχ του 1869 και την «μαύρη Παρασκευή» της 24ης του Σεπτέμβρη. Μέσα σε μια νύχτα η τιμή του χρυσού κατρακύλησε και χιλιάδες νοικοκυριά βυθίστηκαν στη φτώχεια.  Έκτοτε, ομάδες Αμερικανών εμπόρων για να ξορκίσουν την μαύρη επέτειο, προσπάθησαν να την μετατρέψουν σε γιορτή για να εξευμενίσουν τον θεό του δολαρίου.

 

Τα Σκλαβοπάζαρα

Μια άλλη, τέλος, ερμηνεία, η πιο σκοτεινή απ’ όλες, θέλει τη «γιορτή των εκπτώσεων» να έχει τις ρίζες της στα σκλαβοπάζαρα της Αμερικής του 18ου αιώνα. Στο τέλος του  Νοέμβρη η συγκομιδή του καλαμποκιού και των άλλων καλλιεργειών της χρονιάς έφτανε στο τέλος της. Οι ιδιοκτήτες φυτειών, λοιπόν, μαζεύονταν καθιερωμένα την τελευταία Παρασκευή του Νοέμβρη για να μεταπουλήσουν τους δούλους τους σε χαμηλή τιμή, αφού πια δεν τους χρειάζονταν.

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

25 Νοεμβρίου: Η ιστορία πίσω από τη διεθνή ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των Γυναικών

Αν και επίσημα η 25η Νοεμβρίου καθιερώθηκε ως διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών με απόφαση της γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1999, πολύ νωρίτερα είχε καθιερωθεί στη συνείδηση της παγκόσμια κοινωνίας.

Ήδη από το 1981 γυναικείες οργανώσεις ανά τον κόσμο είχαν καθιερώσει τη σημερινή μέρα ως ημέρα μνήμης τριών σπουδαίων πολιτικών αγωνιστριών που «έπεσαν» για την ελευθερία.

 

Οι αδερφές Mirabal

Η ιστορία τους μας ταξιδεύει στην Καραϊβική και συγκεκριμένα στη Δομινικανή δημοκρατία. Η Πάτρια, η Μαρία Μινέρβα, η Αντωνία Μαρία Τερέσα και η Ντεντέ ήταν οι τέσσερις κόρες της εύπορης οικογένειας Μιραμπάλ και ζούσαν μια χαρούμενη, ανέμελη ζωή μέχρι την άνοδο του δικτάτορα Τρουχίγιο (Rafael Trujillo) στην εξουσία.

 

Το προσωπικό γίνεται πολιτικό

Η πρώτη που συμμετείχε στην αντίσταση ήταν η Μαρία Μινέρβα, που έμαθε περισσότερα για τις αδικίες του καθεστώτος όταν πήγε για σπουδές στην πρωτεύουσα της χώρας. Γνώρισε μάλιστα προσωπικά τον Τρουχίγιο ο οποίος επίμονα την φλέρταρε και αυτή τον απέρριπτε.

Για να την εκδικηθεί ο Τρουχίγιο δέσμευσε την πατρική τους περιουσία, την εμπόδισε να λάβει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, φυλάκισε και βασάνισε κατ’ εξακολούθηση αυτήν και τις αδερφές της.

 

Η αντιδικτατορική τους δράση

Η Πάτρια, η Μαρία, η Αντωνία, οι «Las Mariposas» (ελλ. Οι πεταλούδες) όπως έγιναν γνωστές, ρίχτηκαν με σθένος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Ίδρυσαν το Κίνημα της 14ης Ιουνίου, ένα αντιστασιακό κίνημα που είχε ως στόχο την ανατροπή του δικτάτορα Τρουχίγιο και την απελευθέρωση όσων διώκονταν ή βρίσκονταν αιχμάλωτοι από το φασιστικό καθεστώς.

Αυτό είχε ως άμεση συνέπεια τη σύλληψη και τον βασανισμό και των ιδίων και των οικείων τους. Οι τρεις αδερφές δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν τον σκληρό αγώνα κατά της δικτατορίας που τελικά θα τους κόστιζε την ίδια τους τη ζωή.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1960 επισκέφτηκαν στις φυλακές τους συζύγους τους. Στον δρόμο της επιστροφής, μπράβοι του Τρουχίγιο σταμάτησαν το τζιπ στο οποίο επέβαιναν, έσυραν αυτές και τον οδηγό τους σ’ ένα χωράφι και τους στραγγάλισαν. Έπειτα φόρτωσαν τα πτώματά τους στο τζιπ και το έσπρωξαν σε μια χαράδρα ώστε να φανεί σαν ατύχημα.

 

Η πτώση της δικτατορίας

Η τριπλή γυναικοκτονία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στη δομινικανή δημοκρατία και γρήγορα πήρε διεθνείς διαστάσεις. Το τέλος της δικτατορίας δεν άργησε να έρθει. Στις 30 Μαΐου του 1961 ο Τρουχίγιο  δολοφονήθηκε από αρχηγικά στελέχη του στρατού και η τυραννία του Δομινικανικού λαού έλαβε τέλος.

Το Μουσείο Hermanas Mirabal, στο Salcedo, το μέρος όπου οι «πεταλούδες» έζησαν τους τελευταίους 10 μήνες της ζωής τους, μετατράπηκε σε μουσείο από την Ντεντέ, την τέταρτη αδερφή, που κάθε χρόνο μέχρι τον θάνατό της, φρόντιζε να κάνει μνημόσυνο στις γενναίες αδερφές της.

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Φρέντι Μέρκιουρι: Ο μεγαλύτερος πλανήτης του μουσικού μας συστήματος

Γεννήθηκε ως Φαρόχ Μπουλσάρα στην Ζανζιβάρη και πέθανε ως Φρέντι Μέρκιουρι στο Κένσιγκτον του Λονδίνου μια μέρα σαν σήμερα.

Ο Freddie Mercury ήταν μισός Βρετανός και μισός Πέρσης. Γεννήθηκε το 1946 στην Ζανζιβάρη, βρετανικό προτεκτοράτο τότε, όπου βρέθηκαν εκεί οικογενειακώς για τη δουλειά του πατέρα του.

 

Η αρχή

Το 1955 οι γονείς του τον έστειλαν στο St. Peter’s School, ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στην Ινδία. Εκεί οι δάσκαλοί του διέκριναν πολύ γρήγορα το μουσικό του ταλέντο και τον ενθαρρύνουν να το εξασκήσει.

Ο μικρός Φαρόχ, που θ’ αποκτήσει το χαϊδευτικό «Φρέντι» έπαιζε πιάνο με τις ώρες, ανεβοκατέβαινε οκτάβες με τη φωνή του στη σχολική χορωδία, πειραματιζόταν με ήχους φτιάχνοντας μουσικά γκρουπάκια με συνομήλικούς του.

Το 1963 επιστρέφει, δεκαεπτάχρονος πια, στη Ζανζιβάρη αλλά θ΄αναγκαστεί να την εγκαταλείψει με την οικογένειά του μιας και οι πολιτικές ταραχές και η επανάσταση τον Γενάρη του 1964 θα κάνει εντελώς αφιλόξενο το περιβάλλον.

 

Οι Queen

Το 1969 τον συναντάμε να ζει στο Λονδίνο. Σπουδάζει γραφιστική και συμμετέχει σε διάφορα μουσικά σχήματα της περιοχής. Παράλληλα πουλάει μεταχειρισμένα ρούχα στην υπαίθρια αγορά του Κένσινγκτον με την παντοτινή του φίλη Mary Austin.

Το 1970 θα μπει στους «Smile», ένα γκρουπ που αναδιοργανώνεται και παίρνει την τελική του μορφή το 1971: ο Φρέντι υιοθετεί το «Μέρκιουρι» ως επίθετο και αναλαμβάνει τα φωνητικά, ο Τζον Ντίκον το μπάσο, ο Μπράιαν Μέι την κιθάρα και ο Ρότζερ Τέιλορ τα ντραμς. Το συγκρότημα μετονομάζεται σε «Queen» μετά από πρόταση του Μέρκιουρι, ο οποίος φιλοτεχνεί επιπλέον και το λογότυπο της μπάντας.

Οι τρεις πρώτοι δίσκοι τους κάνουν γνωστούς στην Αγγλία ενώ ο τέταρτος, στον οποίο περιλαμβάνεται και το θρυλικό «Bohemian Rhapsody», θα τους εκτοξεύσει στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Η φανταχτερή περσόνα του Μέρκιουρι, ο ηδονισμός και η έκστασή του πάνω στη σκηνή, η φωνή του με το απίστευτο εύρος ήταν αδύνατο να παραμείνουν εντός των συνόρων.

 

 

Τα χρόνια που ακολουθούν είναι γεμάτα δίσκους, περιοδείες, αξέχαστες συναυλίες και έναν frontman που έχει γίνει παγκόσμιο ποπ είδωλο. Ολόκληρη η υφήλιος ασχολείται με τον Φρέντι· γιατί άφησε μουστάκι, τι φοράει, με ποιον πλαγιάζει, γιατί αδυνάτισε.

Το 1991 το συγκρότημα θα κυκλοφορήσει το τελευταίο του άλμπουμ με το «The Show Must Go On» να είναι το «κύκνειο άσμα του Μέρκιουρι. Οι στίχοι του τραγουδιού φανερώνουν ότι γνώριζε πως η αντίστροφη μέτρηση γι’ αυτόν είχε ξεκινήσει.

 

 

Το τέλος

Ισχνός και αδύναμος, τον Νοέμβρη του 1991, αποφασίζει να μιλήσει στα δημοσιογραφικά συνεργεία που κυριολεκτικά κατασκηνώνουν έξω από το σπίτι του για ένα πλάνο.

Επιβεβαιώνει τη φημολογία: έχει AIDS και η βρογχοπνευμονία που ταλαιπωρεί τις τελευταίες μέρες τον ανoοσοκατασταλμένο του οργανισμό, τον έχει τσακίσει.

Πεθαίνει -ή καταστερίζεται μάλλον- την επόμενη μέρα, 24 Νοεμβρίου, 1991. Ήταν μόλις 46 χρονών

 

 

Κατηγορίες
ΑΠΟΨΕΙΣ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η Κυριακή Φράγκου μιλάει στην Thessnews για το παιδικό βιβλίο της «Νερό! Νερόοοο…»

«Νερό! Νερόοοο…» φωνάζει η Κυριακή Φράγκου στο παιδικό βιβλίο που κυκλοφορεί από την «Ελληνοεκδοτική».

Το βιβλίο μας μεταφέρει σ’ ένα χωριό της Τανζανίας όπου οι κάτοικοι ταξιδεύουν χιλιόμετρα ημερησίως για να αποκτήσουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό. Η Κυριακή Φράγκου, μέλος της ιεραποστολής που ταξίδεψε ως εκεί για να προσφέρει βοήθεια, καταγράφει την εμπειρία της και την προσφέρει στους μικρούς αναγνώστες.

 

Συνέντευξη στην Τάνια Ρουβάνου

 

 

Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε σ’ αυτή την αποστολή σας;

Η απόσταση και η διαφορά των πολιτιστικών και περιβαλλοντικών δεδομένων από περιοχή σε περιοχή σε συνδυασμό με την αδυναμία επικοινωνίας δυσκολεύουν πάντα τα πράγματα.

 

Διανύουμε την εποχή όπου τα παιδιά από νηπιακή ηλικία χειρίζονται τάμπλετ και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Υπάρχει θέση στη ζωή των σημερινών παιδιών για το παραδοσιακό βιβλίο και αν ναι, γιατί;

Το βιβλίο είναι ένας παραδοσιακός τρόπος μάθησης και είναι εκείνο που κάνει τα μικρά παιδιά να εξασκήσουν την φαντασία τους. Ο συγγραφέας γίνεται συνοδοιπόρος στην παιδική απορία και βοηθάει να ταξιδεύει ο νους μέσα από σελίδες φωτεινές.

 

Πώς θα μπορούσε να καλλιεργηθεί αποτελεσματικότερα η οικολογική συνείδηση στο ευρύ κοινό και στα παιδιά συγκεκριμένα;

Η περιβαλλοντική παιδεία αρχίζει από μικρή ηλικία και ασκείται σε πρώτη φάση από την οικογένεια και στη συνέχεια από το σχολείο.
Η περιβαλλοντική εκπαίδευση διαμορφώνει την οικολογική συνείδηση από ηλικία σε ηλικία με παιδαγωγικά προγράμματα και παραμύθια σαν αυτό εδώ.

 

Εκκλησία και κλιματική αλλαγή. Σε ποιες άλλες περιβαλλοντικές δράσεις επιδίδεται η εκκλησία και ίσως δεν το γνωρίζουμε οι περισσότεροι;

Το θεολογικό μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι μήνυμα περιβαλλοντικό.
Το Οικουμενικό πατριαρχείο παρουσιάζει πολλές πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και την αειφορία. Δεν είναι τυχαίο πως ο Ιεράρχης ονομάζεται «Πράσινος» από τον υπερβάλλοντα ζήλο του για την βιωσιμότητα του πλανήτη. Η ευαισθητοποίηση και η προώθηση εθελοντικών δράσεων για κοινωνική αλληλεγγύη και περιβαλλοντικό γραμματισμό αποτελούν ιδιαίτερες ενέργειες της εκκλησίας.
Η ανάγνωση των γραφών οδηγεί σε μηνύματα περιβαλλοντικά όπως το «υπέρ ευκρασιας αέρων».

 

Υπάρχει η άποψη ότι ο εθελοντισμός συντηρεί την ανεπάρκεια του κράτους. Ως πρόεδρος του Σωματείου «Εθελοντικής Διακονίας Αστέγων» τι λέτε γι’ αυτό;

Κάθε τοποθέτηση έχει την αλήθεια και το ψέμα της, όμως ο ενεργός πολίτης που αγωνία για τα κοινά και μαθαίνει να βλέπει και όχι να κοιτάζει είναι ταυτόχρονα και εθελοντής και συνεπής και άμεσος. Διορθώνουμε τον κόσμο ξεκινώντας απ’ τον ευατο μας.

 

Ο αρχηγός Ολινιέρε και οι χωρικοί, αναφέρεται στο βιβλίο ότι κάνουν τελετές αφιερωμένες στη «θέληση», στην «ελπίδα». Νιώσατε κάποια στιγμή ότι προσβάλλεται ή αμφισβητείται ο χαρακτήρας της ιεραποστολής;

Το Ιεραποστολικό έργο σέβεται και εκτιμά τα ήθη και τα έθιμα. Έτσι κερδίζει την εμπιστοσύνη και έτσι ντύνει με χριστιανικό ένδυμα τα « αλλότρια» έθιμα, όπου το περιεχόμενο συνδέει με τη χριστιανική διδασκαλία και πράξη. «Ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι» αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος.

 

Σε τι ηλικίες απευθύνεται το βιβλίο; Ποια είναι τα συναισθήματα που ιδανικά θα θέλετε να γεννηθούν στους μικρούς αναγνώστες;

Το ανάγνωσμα αφορά όλες τις ηλικίες. Εξάλλου, το νερό αφορά τους πάντες. Ο παραμυθητικός λόγος κάνει τα θέματα περισσότερο οικεία και όλοι έχουμε ανάγκη από έναν μύθο …Τελικά!

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Ο Άλντους Χάξλεϊ και ο θαυμαστός καινούριος κόσμος του

Ο Άλντους Χάξλεϊ (Aldous Leonard Huxley) πέθανε σαν σήμερα το 1963 στο Λος Άντζελες. Το όνομά του ταυτίστηκε με τη δυστοπία, την επιστημονική φαντασία και τις «πύλες της αντίληψης» που όταν ανοίγουν οδηγούν σε περίεργα μονοπάτια.

Γεννήθηκε στο Godalming στην επαρχία Surrey της Αγγλίας τον Ιούλιο του 1894. Το οικογενειακό του περιβάλλον αποτελούνταν από διανοούμενους και επιστήμονες και ήταν σχεδόν αδύνατο ο Χάξλεϊ να παρεκκλίνει.

Η ζωή είχε διαφορετικά σχέδια γι’ αυτόν και του το έδειξε το 1908. Προσβλήθηκε από κερατίτιδα και τυφλώθηκε. Επιπλέον, την ίδια χρονιά πέθανε η μητέρα του.

 

«Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι η κόλαση κάποιου άλλου πλανήτη». (μτφρ. Τ.Ρ.)

 

Την τύφλωσή του την αντιμετώπισε με αξιοθαύμαστο τρόπο. Έμαθε  Braille και έβρισκε παρηγοριά στο πιάνο στο οποίο είχε ήδη αποκτήσει ιδιαίτερη ευχέρεια.

Οι νέες συνθήκες και τα δεδομένα, τον έκαναν να εγκαταλείψει το Ήττον στο οποίο είχε γραφτεί, και να ξεκινήσει σπουδές στο Balliol College στην Οξφόρδη. Ο Χάξλεϊ ανέδειξε γρήγορα τις δεξιότητες του στον λόγο, στην εκμάθηση ξένων γλωσσών, στην ποίηση.

Εκείνη την εποχή εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή. Ασχολήθηκε με την ποίηση για δέκα χρόνια περίπου και μετά την εγκατέλειψε για να αφοσιωθεί στη συγγραφή μυθιστορημάτων και δοκιμίων.

Ως σπουδαστής είχε ήδη κερδίσει μια θέση στο φιλολογικό σαλόνι όπου σύχναζαν ο Ντ. Χ. Λώρενς, ο Μπέρτραντ Ράσελ, η Κάθριν Μάνσφιλντ και ο Τζον Μίντλετον Μάρεϋ.

Αποφοίτησε με διακρίσεις. Το 1917 δούλεψε για λίγους μήνες στο Γραφείο Πολέμου και το 1918 δίδαξε στο Ήττον. Πήγε κατόπιν στο Λονδίνο όπου άρχισε να δημοσιογραφεί σε λογοτεχνικές στήλες.

 

«Το ζήτημα για την επόμενη γενιά δεν θα είναι το πώς θα απελευθερωθούν οι μάζες, αλλά μάλλον πώς θα πειστούν να αγαπήσουν τη δουλεία τους». (μτφρ. Τ.Ρ.)

 

Το 1923 τα βιβλία «Crome Yellow» και «Antic Hey» που είχαν κυκλοφορήσει, τον είχαν κάνει αρκετά γνωστό, οπότε εγκατέλειψε την δημοσιογραφία και το Λονδίνο για να μετοικήσει στην ηλιόλουστη Καλιφόρνια που τόσο ήθελε και να βιοποριστεί από την συγγραφή.

 

O Χάξλεϊ στην Καλιφόρνια

 

 

Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος

Το 1932 δημοσιεύτηκε το γνωστότερο έργο του, ο «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος» (Brave new world).  Μια εφιαλτική, προφητική ενατένιση ενός τέλειου τεχνοκρατικά πολιτισμού μίας μελλοντικής κοινωνίας που βασίζεται στον φυσικό και ψυχολογικό καταναγκασμό. Αν λοιπόν, ο Όργουελ φοβόταν ότι η αλήθεια αποκρύπτεται, ο Χάξλεϊ μας έδειξε ότι η αλήθεια δεν αποκρύπτεται αλλά «πνίγεται» σε μια θάλασσα αδιαφορίας και ανούσιας κατανάλωσης.

 

«Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ένα σύστημα δουλείας όπου χάρη στην κατανάλωση και τη διασκέδαση, οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους». (μτφρ. Τ.Ρ.)

 

Οι πύλες της αντίληψης

Το 1954 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό «Οι πύλες της αντίληψης» (The Doors of Perception). Εμπνεύστηκε το όνομα από τον στίχο του Μπλέικ: «Εάν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, κάθε τι θα παρουσιαστεί στον άνθρωπο όπως είναι, Άπειρο». Το βιβλίο αυτό γράφτηκε ενώ ο Χάξλεϊ πειραματίστηκε προσωπικά με την μεσκαλίνη και το lsd, και κατέγραφε τις σκέψεις του υπό την επήρεια των ψυχότροπων ουσιών. Με την σειρά του, ο Τζιμ Μόρισον εμπνεύστηκε τον τίτλο της μπάντας του από τον Χάξλεϊ.

 

«Οι μάρτυρες πηγαίνουν στην αρένα πιασμένοι χέρι χέρι, αλλά σταυρώνονται μόνοι. Αγκαλιασμένοι οι εραστές προσπαθούν απεγνωσμένα να ενώσουν τις μεμονωμένες τους εκστάσεις σε μια μοναδική υπέρβαση του εαυτού τους. Μάταια… Από την ίδια του τη φύση το κάθε πνεύμα είναι καταδικασμένο να υποφέρει και να απολαμβάνει μέσα στη μοναξιά».

(Από το «Οι πύλες της αντίληψης», μτφρ. Κανδυλίδη Λ.)

 

Το 1960 κι ενώ διαγνώστηκε με καρκίνο του λάρυγγα,  ο Χάξλεϊ έγραψε το «Νησί» (Island), ένα οικολογικό και ανθρωπιστικό μανιφέστο το οποίο θεωρείται προπομπός του κινήματος των χίπις.

 

«Υπάρχει μόνο ένα σημείο στο σύμπαν που μπορείς να είσαι σίγουρος ότι μπορείς να βελτιώσεις, και αυτό είναι ο ίδιος σου ο εαυτός». (μτφρ. Τ.Ρ.)

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Χρόνης Μίσσιος: Έμαθε μόνος του γράμματα για να γράψει για την ανθρωπιά

Σαν σήμερα το 2012 πέθανε υπερπλήρης εμπειριών και δράσης μια μοναδική περίπτωση Έλληνα συγγραφέα· ο Χρόνης Μίσσιος.

Έμαθε μόνος του γραφή στις απανωτές εξορίες και φυλακίσεις του. Τον πλημμύριζε η ανάγκη να γράψει για τον πιο σπουδαίο αγώνα του ανθρώπου· τον αγώνα να μην χάσει την ανθρωπιά, την τρυφερότητα, και την ικανότητα του να βλέπει την ομορφιά, ακόμα και αν τυχαίνει ιστορικό υποκείμενο σκοτεινών και βάρβαρων καιρών.

 

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το 1930 στην Καβάλα και δούλευε στα καπνά από μικρός. Έπειτα σαν μικροπωλητής στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Στην Κατοχή, για να γλιτώσουν την πείνα ο Ερυθρός Σταυρός τον έστειλε μαζί με άλλα παιδιά στα Γιαννιτσά. Λόγω ανέχειας δεν κατάφερε να τελειώσει ούτε το Δημοτικό.

Το 1944 σε ηλικία 14 ετών διετέλεσε σύνδεσμος του 16ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. Την περίοδο μετά την Απελευθέρωση, έμενε στη Βέροια όπου ήταν σύνδεσμος για τους καταδιωκόμενους ΕΑΜίτες και εντάχθηκε ως στέλεχος στην ΕΠΟΝ.

 

Όσο μικρός και ταπεινός -κατά τα δικά σας πάντα κριτήρια- κι αν είναι, βρε καργιόληδες, ένας άνθρωπος, είναι πάντα ένας ολόκληρος κόσμος.
Όπως και κάθε πλάσμα, ζώο ή χορταράκι που κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη, δεν είναι «υλικό», ρε, δεν είναι «στοιχείο», είναι επιθυμία, όνειρο, φαντασία, συνείδηση, ομορφιά. Είναι ένα αστέρι σαν τη γη ολόκληρη μέσα στο σύμπαν.

(Από το «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;», 1988)

 

Εξορία

Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο ως μέλος του ΔΣΕ πόλεων. Ακολουθεί εξορία στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη. Βασανίστηκε πολλές φορές χωρίς να αποκηρύξει την ιδεολογία του, για αυτό τον περισσότερο χρόνο τον πέρασε στην απομόνωση των κρατητηρίων.

 

Αφού είδα τη μάνα μου, την αγκάλιασα, της λέω, κοίτα να δεις, αύριο που θα ‘ρθεις, να μου φέρεις τα παλιά μου τα ρούχα να φορέσω, γιατί, ε, αφού μεθαύριο θα μας σκοτώσουν, να μην πάει τζάμπα και το κουστούμι. Μπαμ η μάνα μου, κάτω, ξερή. Κάναμε επισκεπτήριο μαζί με τον Μαύρο, οπότε μου σφυρίζει μια σφαλιάρα, και μου λέει, τι λες, ρε τσόγλανε, στη μάνα σου, είναι κουβέντες αυτές; Όχι, δεν το ‘κανα επίτηδες, τα είχα χαμένα και γω ο φουκαράς, δεν ήξερα τι να της πω όπως σπάραζε στην αγκαλιά μου… Τέλος, χέσ’ τα. Το κακό είναι πως ποτέ δεν μπόρεσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα, όπως να πούμε πόσο πολύ την αγαπούσα και τι καταφύγιο ήταν για μένα στα μεγάλα μου ζορίσματα… Αλλά έτσι είναι πάντα, ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε τα πιο ουσιαστικά πράγματα, και το καταλαβαίνουμε μόνο σα χαθούμε.

(από το «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς», 1985)

 

Στη δικτατορία της 21ης Απριλίου, η «ρετσινιά» του αριστερού τον στέλνει φυλακή: Αβέρωφ, Κέρκυρας, Κορυδαλλού. Την περίοδο αυτή έμαθε ουσιαστικά ανάγνωση και γραφή. Αποφυλακίζεται τον Αύγουστο του 1973.

 

Οι επαναστάσεις, μεσιέ, δε γίνονται με μοιρογνωμόνιο, γίνονται με όνειρα, με την εκρηκτική απελευθέρωση του έρωτα και την αποδιοργάνωση της τάξης. Είναι ένα προσωπικό μονοπάτι απεξάρτησης. Πουθενά δεν υπάρχει τάξη στο σύμπαν, γιατί τάξη σημαίνει ορισμένο μέγεθος, χώρο, και χρόνο, στασιμότητα, έννοιες ανύπαρκτες για το σύμπαν.

(Από το «Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι», 1996)

 

Τελευταία χρόνια

Στη μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού και στην Ελληνική ΑΡιστερά. Συμμετείχε στη Διεθνή Αμνηστία με ενέργειες προστασίας του περιβάλλοντος. Ο ίδιος, λάτρης του φυσικού περιβάλλοντος, ζούσε με την σύζυγο και τα σκυλιά του στο Καπανδρίτι σ’ ένα αγροτόσπιτο.

Καίτοι ασχολήθηκε σε μεγάλη ηλικία με τη λογοτεχνία, καθιερώθηκε ως συγγραφέας από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του. Μεταφέρει γλαφυρά και άμεσα την οδυνηρή πολιτική του εμπειρία σε γραμμές. Οδυνηρή και από τους βασανιστές του αλλά και από τους δογματικούς, κομματικούς γραφειοκράτες της Αριστεράς.

Η αγάπη για την φύση τον οδήγησε να κάνει στην ΕΡΤ την περίοδο 1994-1996 μια σειρά τηλεοπτικών εκπομπών με θέμα την προστασία της ελληνικής πανίδας.

 

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν’ απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατέβουμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας… Όλα , όλα, Σαλονικιέ, τ’ αφήνουμε γι’ αυτό το αύριο που δεν θα έρθει ποτέ…

(Από το  «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;», 1988)

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Πωλ Ελυάρ: Ο Γάλλος σουρεαλιστής που εξύμνησε τους ΕΛΑΣίτες

Γεννήθηκε στο Σαιν Ντενί τον Δεκέμβρη του 1895 με το όνομα Eugène Grindel. Θα γινόταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Γαλλίας με το ψευδώνυμο Paul Éluard.

Στα 17 του προσβλήθηκε από φυματίωση και νοσηλεύτηκε σε σανατόριο της Ελβετίας. Θεραπεύτηκε και κατατάχθηκε στον στρατό στο λυκαυγές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ξεκίνησε να γράφει και τα πρώτα του ποιήματα.

 

Η Γκαλά

Το 1917 παντρεύτηκε την Γκαλά, τη γυναίκα που θα γινόταν εφ’ όρου ζωής η μούσα του παρά το ότι χώρισαν.

 

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου
Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου

Έχει το σχήμα των χεριών μου
Έχει το χρώμα των ματιών μου

Βυθίζεται μες στη σκιά μου
Σα μια πέτρα στον ουρανό

Έχει τα μάτια της πάντ’ ανοιχτά
Και δε μ’ αφήνει σ’ ύπνο να γείρω

Τα όνειρά της μέσα στο φως
Σβήνουν τον ήλιο

Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ
Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.

(«L’amoureuse», 1926, μτφρ.: Ελένη Βακαλό)

 

Την ίδια εποχή, γνωρίστηκε με τους Αντρέ Μπρετόν, Λουί Αραγκόν και Τριστάν Τζαρά, με τους οποίους συμμετείχε αρχικά στο κίνημα του ντανταϊσμού και αργότερα του υπερρεαλισμού.

 

Στρατευμένος ποιητής

Η στάση του απέναντι στην Ιστορία που γραφόταν επί των ημερών του δεν ήταν παθητική. Ο Ελυάρ υποστήριξε την Μαροκινή Επανάσταση το 1925, και αργότερα κράτησε μία μαχητική θέση απέναντι στον φρανκισμό. Εκείνη την περίοδο συνέσφιξε φιλικές σχέσεις με τον Πικάσο. Ο ποιητής γράφει το ποίημα «Νίκη για τη Γκερνίκα» και ο ζωγράφος ζωγραφίζει τον γνωστό πίνακα.

 

[…]Άνθρωποι που τ’ αντέξατε όλα
Το χάσμα ιδού που σας στυλώνει ασάλευτους
Θα χρησιμέψει ο θάνατός σας για παράδειγμα

Καρδιά ριγμένη χάμου ανάσκελα
Ο θάνατος

Σας βάζαν να πλερώνετε ως και της γης
Ως και τον ουρανό τον ύπνο το νερό και το ψωμί
Και τη μεγάλη ανέχεια της ζωής σας […]

( «La Victoire de Guernica», 1938, μτφρ.: Οδυσσέας Ελύτης)

 

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, ως μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Μαζί με τον Αραγκόν, συγκεντρώνει σε ένα τόμο τα έργα ποιητών που γράφουν υπέρ της Αντίστασης.

 

Στον Γράμμο

Κατά την περίοδο του ελληνικού Εμφυλίου, ο ποιητής συμμετέχει σε διάφορα συμβούλια και αποστολές για την Παγκόσμια Ειρήνη και επισκέπτεται αρκετές φορές την Ελλάδα. Τον Ιούνιο του 1949 μάλιστα, ανεβαίνει ο ίδιος για δυο βδομάδες στον Γράμμο, θέλοντας να βρεθεί στο πλευρό των Ελλήνων ανταρτών.

Εμπνέεται από τον ηρωικό τους αγώνα. Γράφει δεκάδες ποιήματα για τους αντάρτες του Γράμμου, για τις μαυροφορεμένες μάνες και τις χήρες τους. «Σε κανένα μέρος του κόσμου δε θα μπορούσε να αισθανθεί κανένας πιο έντονα ότι ο αγώνας για λευτεριά και ειρήνη είναι ο μοναδικός φυσικός δρόμος του πολιτισμένου ανθρώπου […]. Υπάρχουν δύο πραγματικότητες στην Ελλάδα. Η μία είναι των δημίων και της φρίκης και η άλλη της ελπίδας και των ηρώων» θα πει στις 18 Ιουνίου1949 στο Εθνικό Ουγγρικό Συνέδριο για την Ειρήνη, στη Βουδαπέστη.

 

[…] Είχαμε δώσει τα χέρια μας
και τα μάτια μας γελούσαν δίχως λόγο
Με τα όπλα και με το αίμα
λυτρώστε μας από το φασισμό
Νανουρίζαμε ολάκερο το φως
και τα στήθη μας φούσκωναν γάλα
Αφήστε μας να πάρουμε ντουφέκι
να βάλουμε σημάδι τους φασίστες. [..]

(ποιητική συλλογή: «Grece, ma rose de raison», 1949, μτφρ.: Ελένη Μπιμπίκου -Αντωνιάδου)

 

Σουρεαλιστής, επαναστατικός, ερωτικός, ο Πωλ Ελυάρ πέθανε σαν σήμερα το 1952. Άφησε πίσω του ένα υπέροχο λυρικό έργο που ξορκίζει την μοναξιά, τον θάνατο, την υποταγή. Στα ελληνικά μεταφράστηκαν σχεδόν όλες του οι ποιητικές συλλογές από κορυφαίους Έλληνες ποιητές όπως ο Σεφέρης και ο Ελύτης.

 

Η Νένα Βενετσάνου, εδώ, τραγουδάει ένα από τα πιο ερωτικά και γνωστά ποιήματά του. Στα ελληνικά θα το βρείτε μεταφρασμένο συνήθως ως «Η αγαπημένη».

Απολαύστε το

 

 

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Μιχάλης Καλτεζάς: Ο 15χρονος που δολοφονήθηκε την επέτειο του Πολυτεχνείου

Είναι 17 Νοεμβρίου 1985  και η καθιερωμένη πορεία για το Πολυτεχνείο στην Αθήνα, καταλήγει στην αμερικανική πρεσβεία. Μοναδική ζημιά που καταγράφεται είναι η θρυμματισμένη τζαμαρία του εστιατορίου «Βυζάντιον» στο Χίλτον και η ηγεσία της αστυνομίας βιάζεται και θριαμβολογεί για την ειρηνική ολοκλήρωση της πορείας.

 

Τα γεγονότα

Η μοναδική κλούβα που παραμένει είναι αυτή στην Οδό Στουρνάρη δίπλα στο Πολυτεχνείο. Τέσσερις αστυνομικοί που επεμβαίνουν, την εγκαταλείπουν και, ένστολοι με τα υπηρεσιακά τους όπλα, πηγαίνουν για σουβλάκια στα Εξάρχεια. Ο ένας απ’ αυτούς θα συναντήσει έναν φίλο του λίγο παραπέρα σε ζαχαροπλαστείο.

Άτομα περικυκλώνουν το σουβλατζίδικο και προπηλακίζουν τους ένστολους. Ο συνάδελφός τους που ακούει την φασαρία, σπεύδει από το ζαχαροπλαστείο για να τους «σώσει» ζητώντας ταυτότητες από το συγκεντρωμένο πλήθος. Η «πολιορκία» των αστυνομικών λήγει αλλά ο αναβρασμός δεν παύει.

Ομάδες νεαρών με μολότοφ επιτίθενται στην σταθμευμένη κλούβα επί της Στουρνάρη και εκείνη πιάνει εν μέρει φωτιά. Οι υπόλοιποι αστυνομικοί που βρίσκονται εντός, ο Αθανάσιος Μελίστας ένας απ’ αυτούς, βγαίνουν και παίρνουν στο κατόπι τους νεαρούς που τρέχουν προς τα Εξάρχεια.

 

Η δολοφονία

Ακούγονται πυροβολισμοί. Ένας απ’ αυτούς βρίσκει τον 15χρονο Μιχάλη Καλτεζά στο κεφάλι. «Γονάτισε, σημάδεψε με ψυχραιμία και τον πυροβόλησε» θα πουν οι αυτόπτες μάρτυρες. Το παιδί μεταφέρεται αιμόφυρτο στον «Ευαγγελισμό» από περαστικούς και διαπιστώνεται ο θάνατός του.

Η είδηση κυκλοφορεί αμέσως και η κοινωνική έκρηξη που ακολουθεί είναι εκκωφαντική: Διαδηλώσεις, καταλήψεις, μικροφωνικές και συνθήματα γίνονται τα μέσα για να εκτονωθεί η λαϊκή οργή.

 

ο δολοφονημένος Μιχάλης Καλτεζάς

 

Η κατάληψη του Χημείου

Ο Μιχάλης Σταθόπουλος, τότε πρύτανης του Παν/μίου Αθηνών, συμφωνεί σε τηλεφωνική συνομιλία με τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, και δίνει την άδεια να αρθεί το άσυλο και να εκκενωθεί το Χημείο.

Οι εικόνες και τα βίντεο από αυτήν την εκκένωση που κυκλοφορούν είναι μια ντροπή. Η αστυνομία ξυλοφορτώνει όποιον βγαίνει απ’ το Χημείο και κάνει 37 συλλήψεις. «Το σοσιαλιστικό ξύλο θριαμβεύει» θα γράψει την επόμενη μέρα φίλα προσκείμενη εφημερίδα στην Δεξιά.

 

Η δίκη παρωδία

Τον Σεπτέμβριο του 1988 έγινε μέσα σε εκρηκτικό κλίμα η δίκη του δολοφόνου αστυνομικού. Η υπερασπιστική του γραμμή ήταν: «Πυροβόλησε σε άμυνα» και όταν καταρρίφθηκε, ισχυρίστηκε τον «εξοστρακισμό του βλήματος».
Οι συνάδελφοί του έσπευσαν να επικυρώσουν τους ισχυρισμούς του Μελίστα με τις καταθέσεις τους και, κατά πως φαίνεται, βάρυναν περισσότερο παρά τις αντιφάσεις τους, την βαλιστική εξέταση, τους ιατροδικαστές και τους αυτόπτες μάρτυρες που είδαν ένα παιδί με στραμμένα τα νώτα να τρέχει αλαφιασμένο.

 

Το εφετείο τον αθώωσε τον Ιανουάριο του 1990. Παρουσίασαν τον Καλτεζά έναν επιθετικό νέο επειδή φόραγε σκουλαρίκι και άκουγε ροκ. «Ολίγον ένοχος» θα σαρκάσει την αθώωση του Μελίστα το εξώφυλλο της Ελευθεροτυπίας.

Χρόνια αργότερα, το 2008 η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου θα κάνει την ελληνική κοινωνία να μιλήσει για υπόθεση «καρμπόν» με αρνητικό πρωταγωνιστή πάλι έναν υπερασπιστή του Νόμου.

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Τουγτσέ Αλμπαϊράκ: Η κοπέλα που υπερασπίστηκε με τη ζωή της δυο θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης

Στις 15 Νοεμβρίου 2014, η γερμανική κοινωνία και ολόκληρος ο πλανήτης θα μάθαιναν τ’ όνομά της. Ήταν η Τουγτσέ Αλμπαϊράκ και ήταν το θύμα ενός άγριου ξυλοδαρμού στο πάρκινγκ των McDonald’s στο Όφενμπαχ.

 

Η 23χρονη φοιτήτρια Τουγτσέ Αλμπαϊράκ (τουρκ: Tuğçe Albayrak), κάτοικος Φρανκφούρτης, εκείνο το βράδυ βρέθηκε να τρώει στη γνωστή αλυσίδα ταχυφαγείων όταν αντιλήφθηκε μια παρέα τριών νεαρών να παρενοχλεί σεξουαλικά δυο έφηβες στην τουαλέτα. Παρενέβη και τους διέκοψε, γλιτώνοντας τες.

 

Ένας από τους τρεις νεαρούς την περίμενε στο πάρκινγκ του εστιατορίου και την ξυλοκόπησε αγρίως. Η κοπέλα μεταφέρθηκε εγκεφαλικά νεκρή στο νοσοκομείο από περαστικούς και μετά από μέρες σε κώμα και χωρίς ελπίδα επαναφοράς, οι γονείς της έδωσαν άδεια να αποσυνδεθεί από τα μηχανήματα.

 

Στην κηδεία της παρευρέθηκαν χιλιάδες κόσμου που θέλησαν να τιμήσουν την γενναία κοπέλα. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι ζήτησαν, επιπλέον, σε  ηλεκτρονική δήλωση να της απονεμηθεί μεταθανάτια το Ομοσπονδιακό Τάγμα της Αξίας. Ο τότε Γερμανός πρόεδρος Γιοάχιμ Γκάουκ και η Άγκελα Μέρκελ την βράβευσαν επειδή όπου άλλοι άνθρωποι «κοίταζαν» την δουλειά τους, η Τουγτσέ «έδειξε υποδειγματικό θάρρος και ηθική στάση» όπως έλεγε και το συλλυπητήριο τηλεγράφημα της Κυβέρνησης στην οικογένειά της.

 

Δείτε ένα αφιερωματικό βίντεο γι αυτήν

 

 

 

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

13 Νοεμβρίου: Η αιματοβαμμένη επέτειος της Γαλλίας

Η σημερινή ημερομηνία είναι μια αιματοβαμμένη επέτειος για τη νεότερη γαλλική ιστορία. Χαρακτηρίστηκε ως «η 11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης».

Το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2015 εννέα τρομοκρατικές επιθέσεις σε επτά διαφορετικά σημεία του Παρισιού θα συγκλόνιζαν όλο τον πλανήτη.

 

Το χρονικό

Είναι γύρω στις 21:00 και στο λαμπερό Παρίσι όλα είναι ήρεμα και φθινοπωρινά. Οι γαλλικές αρχές ασφαλείας είναι βέβαια σε επαγρύπνηση μετά την επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo τον Γενάρη, αλλά αυτό που θα εκτυλίσσονταν σε λίγο δεν το φανταζόταν κι ούτε το είχε προβλέψει κανείς.
130 άνθρωποι θα χάσουν τη ζωή τους και θα τραυματιστούν άλλοι 180 με τα νούμερα να «παίζουν» καθώς ήταν πολλοί αυτοί που δεν κατάφεραν να επανακάμψουν ποτέ απ’ το σοκ.

 

Οι επιθέσεις

Στη λεωφόρο Voltaire, στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, ακούγεται ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Έξω από το θέατρο Bataclan ένας βομβιστής αυτοκτονίας πυροδοτεί τα εκρηκτικά του και ανατινάσσεται παίρνοντας μαζί του ο,τι εμπίπτει στη φονική του ακτίνα.

Μέσα στο θέατρο βρίσκονται γύρω στα 1500 άτομα, στην πλειοψηφία τους νέοι, που παρακολουθούν την συναυλία των Eagles of Death Metal.
Από το πλήθος ξεπετάγονται τρεις βαριά οπλισμένοι άντρες οι οποίοι αρχίζουν να πυροβολούν το κοινό. Τα ουρλιαχτά και οι πυροβολισμοί σταματούν το συγκρότημα και το θέατρο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης.

Άντρες με κανλάσνικοφ πυροβολούν εν ψυχρώ κι αδιακρίτως όσους βγαίνουν στο δρόμο για να γλιτώσουν. Σκότωσαν 90 άτομα και τραυμάτισαν άλλα 200.

Ουρλιαχτά, σειρήνες, πυροβολισμοί, και διαδοχικές εκρήξεις ανά 5 λεπτά ακούγονται σε όλο το 10ο και 11ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Στις οδούς Bichat και Alibert, στο 10ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, άντρες με κανλάσνικοφ πυροβολούν άτομα που βρίσκονταν έξω από ένα καφέ-μπαρ, είναι περίπου  21:20.

Έπειτα, κατευθύνονται στην Rue Bichat και επιτίθενται στο εστιατόριο Le Petit Cambodge, δολοφονώντας έντεκα άτομα.

Στη συνέχεια, πυροβολισμούς δέχονται άτομα στην ταράτσα του ιταλικού εστιατορίου «La Casa Nostra», στην Rue de la Fontaine-au-Roi, από ένα άνδρα με πολυβόλο. Πέντε νεκροί ακόμα.

Περίπου στις 21:50 δύο επιτιθέμενοι πυροβολούν προς τη βεράντα του «La Belle Équipe,» ενός εστιατορίου στην οδό rue de Charonne, στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού. Η αστυνομία επιβεβαίωσε ότι από τα πυρά των ενόπλων σκοτώθηκαν 18 άνθρωποι.

Με λίγα λεπτά διαφορά, σημειώνονται τρεις εκρήξεις και στο προάστιο Σαιν Ντενί, έξω από το γήπεδο Stade de France, στο οποίο βρίσκονταν περίπου 80.000 κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του τότε Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

 

H ομηρία στο Bataclan

Είναι γύρω στις 22:00. Πίσω στο Μπατακλάν και καθώς η αστυνομία έχει σπεύσει στον χώρο, μια κατάσταση ομηρίας 100 ατόμων ξεκινάει. Όσοι απ’ αυτούς δεν πρόλαβαν να βγουν, βρίσκονται όμηροι στα χέρια τεσσάρων ενόπλων.
Περίπου στις 00:15 η αστυνομία ξεκινάει επίθεση, μετά από αναφορές ότι οι εισβολείς έχουν αρχίσει να δολοφονούν ομήρους.

Η ομηρία λήγει στις 00:58 με τον θάνατο των ενόπλων και την απελευθέρωση των ομήρων. Από τους εισβολείς οι τρεις  ανατινάχτηκαν με τα γιλέκα αυτοκτονίας τους και ο τέταρτος πυροβολήθηκε από την αστυνομία.

 

Ανάληψη ευθύνης

Την ευθύνη των επιθέσεων ανέλαβε ο ISIS με δήλωση που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο την επομένη. Σ’ αυτήν, αναφέρει ότι οι επιθέσεις έγιναν στο όνομα του Αλλάχ από στρατιώτες του Χαλιφάτου. «Οι επιθέσεις στο Παρίσι σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο για να δείξουν ότι η Γαλλία είναι από τους πρώτους μας στόχους όσο συνεχίζει την ίδια πολιτική» αναφέρεται στην ανακοίνωσή τους μεταξύ άλλων.
Η δήλωση ανάληψης ευθύνης, ανέφερε επίσης πως οι επιθέσεις ήταν «μια απάντηση στις ύβρεις σε βάρος του Προφήτη του ισλάμ και στις αεροπορικές επιδρομές σε εδάφη που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος».

 

 

Τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε ξεκίνησε η δίκη όσων συμμετείχαν στην θανατηφόρα επιχείρηση και του μοναδικού «στρατιώτη του Χαλιφάτου» που επέζησε.

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Πυθαγόρας: Ο στιχουργός που ξέρουμε με το μικρό του όνομα και τους μεγάλους του στίχους

Ο Πυθαγόρας Παπασταματίου γεννήθηκε το 1930 στο Αγρίνιο. Οι γονείς του ήρθαν πρόσφυγες από τη Σμύρνη και οι πλούσιες διηγήσεις τους από την προσφυγιά και την Μικρασιατική καταστροφή θα ήταν η «μαγιά» της στιχουργικής του.

Στα 14 του κατατάχτηκε στον ΕΛΑΣ και ανέβηκε αντάρτης στο βουνό. Με τη λήξη του πολέμου τελείωσε το Γυμνάσιο και πήγε στην Αθήνα για σπουδές.
Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών με δάσκαλο τον Ροντήρη. Αποφοίτησε με άριστα, αλλά γρήγορα κατάλαβε πως η συγγραφή στίχων είναι το μεράκι του. Έγραψε δεκάδες στίχους για επιθεωρήσεις, κινηματογραφικά σενάρια και τραγούδια.

Η δισκογραφική εταιρεία MINOS τον πίστεψε, συνεργάστηκε μαζί του και ο Πυθαγόρας έγινε γρήγορα ένας απ’ τους πιο περιζήτητους στιχουργούς του χώρου.
Στα τραγούδια του η λαϊκή θυμοσοφία, η ηθογραφία ακόμα και το χιούμορ είναι παρόντα. Ίσως αυτά είναι τα στοιχεία που τον κάνουν μέχρι σήμερα έναν από τους πιο πολυτραγουδισμένους στιχουργούς του ελληνικού τραγουδιού.

 

Οι συνεργασίες

 

Συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους ερμηνευτές και συνθέτες της εποχής. Με τον Χρήστο Νικολόπουλο:

Μη με κρατήσεις μονάχα από συμπόνια
το κρύο το συνήθισα θʼαντέξω και τα χιόνια

«Αγριολούλουδο», 1968 (μουσική: Χ. Νικολόπουλος, ερμηνεία: Σ. Καζαντζίδης)

 

Το 1972 συνάντησε τον Απόστολο Καλδάρα και αυτή η γνωριμία θα γεννήσει τον αριστουργηματικό δίσκο «Μικρά Ασία». Σ’ αυτόν, ο Πυθαγόρας αποτυπώνει όλες τις μνήμες από τις διηγήσεις των γονιών του για τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.

Κυνηγημένος μιαν αυγή ετράβηξα τους δρόμους
φωτιά στα πόδια μου η γη κι η μοναξιά στους ώμους
Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω και μια πέτρα για να ξαποστάσω
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω απ’ όσα πέρασα

«Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω», 1972 (μουσική: Α.Καλδάρας, ερμηνεία: Γ. Νταλάρας)

 

Μια συνεργασία ζωής ήταν αναμφίβολα εκείνη με τον συνθέτη και κουμπάρο του, Γιώργο Κατσαρό.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα
κι εμείς καπεταναίοι
κι είναι στ’ αλήθεια τυχεροί
όσοι πεθαίνουν νέοι

Κάθε λιμάνι και καημός
κάθε καημός και δάκρυ
κι είναι η ζωή του καθενός
θάλασσα δίχως άκρη

«Κάθε λιμάνι και καημός», 1963 (μουσική: Γ. Κατσαρός, ερμηνεία: Π. Γαβαλάς & Ρ. Κούρτη)

 

Με τον Γιάννη Σπανό φτιάξανε τραγούδια διαχρονικά κι αγαπημένα:

Φταίμε κι οι δυο
που ζούμε χώρια,
κάτω απ τον ίδιο ουρανό,
και μας ξυπνά η στεναχώρια
και λέει βραχνά
φταίμε κι δυο!

«Φταίμε κι οι δυο», 1978 (μουσική: Γ. Σπανός, ερμηνεία: Γ. Πάριος)

 

Συνεργάστηκαν εξαιρετικά με τον Μάνο Λοΐζο:

Φέρτε μου ένα σέρτικο τσιγάρο
να φουμάρω, στο χάρο να δώσω ρουφηξιά.
Φέρτε μου κρασί για να ξεχάσω
πως μου βάλαν κι οι φίλοι μου καρφιά.

«Τέλι τέλι τέλι», 1979 (μουσική: Μ. Λοΐζος, ερμηνεία: Χ. Αλεξίου)

 

 

Eurovision

Ο Πυθαγόρας έγραψε τραγούδι …ακόμα και για την Eurovision. Το 1974 στο Μπράιτον της Αγγλίας η Μαρινέλλα τραγούδησε το Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» και οι στίχοι ήταν του Πυθαγόρα, μελοποιημένοι από τον Γ. Κατσαρό.

Αρειμάνιος καπνιστής και απείθαρχος στις ιατρικές συμβουλές, πέθανε από έμφραγμα σαν σήμερα το 1979. Ήταν 49 χρονών.

 

Βίντεο: «Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία», 1972 (μουσική: Γ. Κατσαρός, ερμηνεία: Λ. Διαμάντη)

 

 

 

Κατηγορίες
ΑΠΟΨΕΙΣ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η Μαρία Ψωμά Πετρίδου μιλάει στην Thessnews για το «Όταν με βρήκε ο λύκος»

 

Η ενδοοικογενειακή βία μας απασχολεί έντονα ως κοινωνία πόσω μάλλον τον τελευταίο καιρό που τα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας πληθαίνουν.

Η  Μαρία Ψωμά Πετρίδου μας διηγείται μια τέτοια ιστορία. Στο «Όταν με βρήκε ο λύκος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Τύρφη», θα διαβάσετε την ιστορία της Ερατούς και του Αχιλλέα. Ένα ζευγάρι που ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις και βρέθηκε μπλεγμένο στον φαύλο κύκλο της βίας.

Συνέντευξη στην Τάνια Ρουβάνου

 

 

Ποιος είναι ο λόγος που γράψατε αυτό το βιβλίο;

Το τεράστιο πρόβλημα της βίας εντός οικογένειας που ουσιαστικά «ευδοκιμεί» στη σιωπή και η αγωνία μου να το αναδείξω μέσα από την λογοτεχνία για να γίνει πιο κατανοητό σε ευρύτερο κοινό μέσα από τους ήρωες ενός μυθιστορήματος.

 

«Όταν με βρήκε ο λύκος» ο τίτλος του βιβλίου σας. Πώς σας ήρθε ο τίτλος; Τι αντιπροσωπεύει ο λύκος;

Ο τίτλος του βιβλίου συνδέεται με κάποια από τα βιβλία της αγαπημένης συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου, όπως το « Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» και το «Rien ne va plus» από το οποίο έχω δανειστεί και την προμετωπίδα του δικού μου βιβλίου. Ο λύκος αντιπροσωπεύει τον Φόβο, την πιο εφιαλτική φυλακή του ανθρώπου.

 

Τι θα συμβουλεύατε τις γυναίκες που ταυτίστηκαν με την Ερατώ και βιώνουν τώρα μία παρόμοια κατάσταση; «Υπομονή θ’ αλλάξει αν τον βοηθήσεις» ή «Σήκω και φύγε»;

Είναι πολύ εύκολο να φωνάξω «Σήκω φύγε!» φυσικά. Όμως έχω υπόψη μου ότι σε πολλές περιπτώσεις το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Θέλει προσοχή και προετοιμασία μέχρι να φτάσει κάποια γυναίκα να κάνει αυτό το σημαντικό βήμα προς την ελευθερία της χωρίς να κινδυνέψουν ζωές.

 

Η Ερατώ, όπως την έπλασε η φαντασία σας, θα μπορούσε να έχει παρόμοια τύχη με την Καρολάιν, την Γαρυφαλλιά, τη Νεκταρία από την Ιεράπετρα;

Θέλω να πιστεύω πως όχι, γιατί η Ερατώ παρά τους φόβους της που την καταδιώκουν, κατάφερε να απομακρυνθεί από την κακοποιητική σχέση που βίωνε για χρόνια σε όλα τα επίπεδα.

 

Αλλάζει ο άνθρωπος πιστεύετε; Μπορεί το «Δε θα το ξανακάνω» να είναι μια υπόσχεση που θα πραγματοποιηθεί;

Αυτή η υπόσχεση είναι και η πλέον παραπλανητική από πλευράς του θύτη. Ανήκει στο κομμάτι της εξάσκησης ψυχολογικής βίας, προκειμένου να δεσμεύει το θύμα του και να το κρατά υποχείριό του. «Καρότο και μαστίγιο», η πιο ύπουλη και δύσκολα ανιχνεύσιμη πλευρά της κακοποίησης.

 

Συμβαίνει μια γυναίκα να είναι ερωτευμένη με τον βασανιστή της; Στο βιβλίο νιώθουμε ότι η σεξουαλική έλξη μένει άσβεστη μεταξύ του Αχιλλέα και της Ερατούς παρά τα όσα συμβαίνουν.

Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι με πολλές εκφάνσεις που έχουν τη ρίζα τους στην αθέατη πλευρά της ψυχής. Είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ έρωτα και εξάρτησης η οποία συνδυάζεται και με τον Φόβο. Χρειάζεται να παρατηρήσει ο αναγνώστης προσεκτικά τους χαρακτήρες και την ζωή τους εν γένει για να δώσει μια απάντηση.

 

Μιλήστε μου, παρακαλώ, για τη Ζωή· την κόρη του ζευγαριού. Θα μ’ ενδιέφερε πολύ ν’ ακούσω τη γνώμη σας για το νεόκοπο νομοσχέδιο της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας τέκνων.

Η Ζωή, όπως και όλα τα παιδιά μέλη οικογενειών ενδοοικογενειακής βίας είναι τα ουσιαστικά θύματα που λόγω της θέσης τους δεν έχουν δυνατότητα επιλογής. Βιώνουν αυτή την κατάσταση ως φυσικό περιβάλλον. Η συνεπιμέλεια, κατά τη γνώμη μου, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα έπρεπε ούτε σαν σκέψη να υφίσταται.

 

Σήμερα όσο ποτέ κάνουμε λόγο για την έμφυλη βία και τα κατάλοιπα της πατριαρχίας. Ο «λύκος» έχει φύλο;

Είναι πολύ θετικό που σήμερα στην Ελλάδα, επιτέλους, γίνονται όλο και περισσότερες και δυνατότερες οι φωνές κατά τις έμφυλης βίας, φωνές που απαιτούν παρεμβάσεις, κρατικές δομές και αλλαγή νοοτροπίας. Θα τολμούσα να πω ότι δεν ζούμε τα κατάλοιπα της πατριαρχίας, αλλά την πατριαρχία αιώνων που τώρα έρχεται στο φως. Για να εξαλειφθεί αυτή η νοοτροπία χρειάζεται πολύ και συστηματική δουλειά από όλες τις πλευρές και φυσικά χρόνος.
Όσο για τον λύκο, έχω να πω ότι υπάρχει ο λύκος και η λύκαινα…

 

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τις εκδόσεις Τύρφη; Με τι κριτήρια επιλέγει ένας συγγραφέας τον εκδοτικό οίκο του;

Εξαιρετική! Οι εκδόσεις Τύρφη μπορεί να είναι ένας μικρός εκδοτικός οίκος της Θεσσαλονίκης, δίνει όμως ιδιαίτερη έμφαση στην επιμέλεια του κειμένου και στο όλο στήσιμο των βιβλίων του. Με λίγα λόγια δίνει έμφαση στην ποιότητα. Κάτι που αναζητεί ένας συγγραφέας που αγαπά και σέβεται τη γλώσσα, τη λογοτεχνία αλλά και το ίδιο το βιβλίο ως προϊόν.

 

Μετά από αυτό το βιβλίο τι να περιμένουμε; Γράφετε κάτι καινούριο;

Τα βιβλία θέλουν χρόνο, αγάπη και έρευνα για να γραφτούν και να φτάσουν στην τελική τους μορφή. Είναι λοιπόν πολύ νωρίς για εμένα για να δώσω μια συγκεκριμένη απάντηση για το επόμενο βήμα.

 

Η συγγραφέας του βιβλίου, Μαρία Ψωμά Πετρίδου

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Αρθούρος Ρεμπώ: Το μεθυσμένο καράβι της ποίησης

Σαν σήμερα, στις 10 Νοεμβρίου του 1891 έφυγε από τη ζωή ο Αρθούρος Ρεμπώ, ένας από τους επιδραστικότερους ποιητές του 20ου αιώνα· Συμβολιστής, Μοντερνιστής, «καταραμένος» ποιητής.

Ο Arthur Rimbaud γεννήθηκε το 1854 στη Γαλλική επαρχία. Ο πατέρας του ήταν εξαφανισμένος και η μάνα του άστοργη. Από μικρός διάβαζε αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους, και σύγχρονούς του Γάλλους συγγραφείς. Το ʼσκαγε συχνά απ’ το σπίτι. Ξάπλωνε στα χορτάρια, φιλοσοφούσε και έγραφε.

 

Τέντωσα χορδές από καμπαναριό σε καμπαναριό, γιρλάντες από παράθυρο σε παράθυρο, χρυσές αλυσίδες από αστέρι σε αστέρι, και
χορεύω.

(από τις «Εκλάμψεις», μτφρ. Κώστας Ριτσώνης)

 

Δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα σε ηλικία 16 ετών και ήταν αριστούργημα. Μετά άρχισε ν’ αλληλογραφεί με τον Βερλέν, ήδη καταξιωμένο ποιητή. Βρέθηκε στα γαλλικά λογοτεχνικά σαλόνια, προκαλώντας πάταγο με τη χειμαρρώδη προσωπικότητα και τους εκπληκτικά μεστούς στίχους για την ηλικία του.

Τυχοδιώκτης, θρασύς και ονειροπόλος. Μεθοκοπούσε με αψέντι, τσακωνόταν, ερωτεύτηκε παράφορα με τον Βερλέν, παράτησε την ποίηση στα 21 για να κάνει την ζωή του ποίηση.

Το 1871 συμμετείχε στην Παρισινή κομμούνα γιατί ονειρεύτηκε έναν καινούριο κόσμο χωρίς συγκεντρωτικές δομές και απαλλαγμένο από την μικροαστική υποκρισία και χυδαιότητα.

Την Άνοιξη του 1873 έγραψε  το «Μια εποχή στην κόλαση», το μόνο έργο του που εκδόθηκε όσο εκείνος ζούσε.

 

Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη
γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα
κρασιά κυλούσαν.
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.

(Από το «Μια εποχή στην κόλαση», μτφρ. Νίκος Σπανιάς)

 

 

Έπειτα άρχισε να ταξιδεύει ακόμα και σε μέρη που δεν είχε φτάσει ποτέ Ευρωπαίος. Βρέθηκε στην Τζακάρτα, την Κύπρο, την Υεμένη, τη Σομαλία, την Αιθιοπία.

Έκανε ναύτης, έμπορος όπλων, δάσκαλος, επιχειρηματίας, μισθοφόρος. Άρχιζε δουλειές και τις παρατούσε. Όσο ήταν στην Αφρική το λαμπερό Παρίσι και η αβάν-γκαρντ είχε αρχίσει σιγά σιγά να τον μυθοποιεί.

Αρρώστησε. Επέστρεψε στη γενέτειρά του, χρειάστηκε να του ακρωτηριάσουν το πόδι για να ζήσει. Πέθανε. «Η ζωή είναι μια φάρσα που πρέπει να την υπομείνουν όλοι» έλεγε. Την υπέμεινε μέχρι τα 37 του χρόνια. Κι ήταν συναρπαστική.

Το έργο του επηρέασε δεκάδες συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες όπως οι Pablo Picasso, Andre Breton, Jean Cocteau, Bob Dylan, Alain Ginsberg, Jim Morrison κ.ά.

 

[…] Το πλήρωμά μου ολόκληρο παντέρημο είχα αφήσει,
Στάρια της Φλάντρας φέρνοντας κι εγγλέζικα μπαμπάκια.
Όταν με τους πιλότους μου τελείωσε εκείνη η αντάρα,
Οι ποταμοί μ’ αφήσαν πια να κατεβώ όπου θέλω.

Μες στον τρελό τον παφλασμό των παλιρροιών, τον άλλο
Χειμώνα, πιο απειθάρχητο κι απ’ τα παιδιά, είχα τρέξει!
Κι όσα χερσόνησα άφησα στο δρόμο μου ποτέ τους
Δεν είχαν νιώσει σαματά πιο θριαμβικό από κείνο.[…]

(Από «Το Μεθυσμένο Καράβι», μτφρ. Καίσαρ Εμμανουήλ)

 

 

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Γκιγιόμ Απολιναίρ: ο ποιητής που ζωγράφιζε με λέξεις

O Guillaume Apollinaire είναι ένας από τους πρώτους του Μοντερνισμού, του κινήματος που είχε σαν μέλημά του την ανανέωση του ποιητικού λόγου και της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1880 στη Ρώμη, νόθο τέκνο Πολωνίδας μητέρας και Ιταλού πατέρα. Η μητέρα του, Αντζέλικα ντε Κοστροβίτσκι, ήταν μια αριστοκρατικής καταγωγής γυναίκα, με πάθος για τον τζόγο. Μεγάλωσε τον γιο της στα καζίνο του Μονακό και τη Γαλλική Ριβιέρα, προσφέροντάς του μια ευρεία μόρφωση που περιλάμβανε τη λογοτεχνία και τις ξένες γλώσσες.

 

À Paris

Σε ηλικία είκοσι ετών ο Απολιναίρ βρίσκεται μόνος στο Παρίσι όπου ξεκινά την ενασχόληση με τη λογοτεχνία δημοσιεύοντας ποιήματα σε περιοδικά. Το 1903, μάλιστα, ιδρύει το δικό του περιοδικό, το La revue
immoraliste (ελλ. Η ανηθικολογική κριτική). Αρθρογράφησε, επιπλέον, ως κριτικός τέχνης σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

Συνδέθηκε με τους μποέμ καλλιτέχνες της Μονμάρτρης και του Μονπαρνάς. Υπήρξε δημοφιλής στους καλλιτεχνικούς κύκλους και σχετίστηκε με προσωπικότητες όπως ο Πικάσο, ο Μπρετόν, ο Σαγκάλ, ο Ντυσάν. Εκείνη την εποχή εντάχθηκε και στην ομάδα Πιτώ (Puteaux Group), κλάδο του κυβιστικού κινήματος.

 

Η κλοπή της Μόνα Λίζα

Τον Σεπτέμβρη του 1911 ενεπλάκη μαζί με τον Πικάσο στην υπόθεση κλοπής της Μόνα Λίζα. Οι δυο τους κατηγορήθηκαν, συνελήφθησαν και αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω αμφιβολιών μετά από λίγο. Αυτό το συμβάν θα σημαδέψει τον Απολλιναίρ και η φήμη του θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Τα ποιήματα του εκείνη την περίοδο φανερώνουν απελπισία και φόβο.

 

Πρωτοσέλιδο της 21ης Αυγουστου 1911 για την κλεμμένη Μόνα Λίζα

 

Ο πατριωτισμός του

Κατατάχθηκε ως εθελοντής στον γαλλικό στρατό και πολέμησε στο μέτωπο της Καμπανίας έως το 1916, όπου και τραυματίστηκε. Επέστρεψε στο Παρίσι αρχίζοντας ν’ αναπτύσσει έντονο πατριωτισμό για τη Γαλλία, αγγίζοντας τα όρια του σοβινισμού. Οι θέσεις του αυτές σε συνδυασμό με τις εκκεντρικές εμφανίσεις του, κάποιες φορές αποτελούσαν στόχο πειραγμάτων από τον περίγυρό του.

Το 1917 έγραψε το θεατρικό «Οι μαστοί του Τειρεσία» (γαλλ. Les Mamelles de Tirésias), μια φαρσοκωμωδία στην οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος «Σουρεαλισμός» -δική του επινόηση. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το καλλιτεχνικό μανιφέστο L’ Esprit nouveau et les poètes (ελλ. Το Νέο Πνεύμα και οι ποιητές).

 

[…]Τότε τα μάτια σου θα φορτωθούν όλο τον έρωτα που
χρόνια ολόκληρα μαζεύτηκε μέσα στα βλέμματα
της ανθρωπότητας
Το στόμα μου θα είναι μια στρατιά εναντίον σου μια
στρατιά όλη με παράταιρους γεμάτη
Έχει ποικιλία όπως ένας μάγος που ξέρει και αλλάζει
τις μεταμορφώσεις του
Η ορχήστρα και οι χορωδίες του στόματός μου θα σου
πουν τον έρωτά μου
Από μακριά στον μουρμουρίζει
Καθώς με τα μάτια καρφωμένα στο ρολόι περιμένω τη
στιγμή που έχει καθοριστεί για την έφοδο…

(απόσπασμα από το ποίημα «Τομεάρχης» σε μετάφραση Κ. Ριτσώνη)

 

 

Η παρακαταθήκη

Πέθανε από ισπανική γρίπη στις 9 Νοεμβρίου 1918, μόλις στα 38 του, και χωρίς να προλάβει να δει την αίσια για τη Γαλλία έκβαση του πολέμου. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν ο Πικάσο και άλλοι εκπρόσωποι της μποέμ καλλιτεχνικής ζωής του Παρισιού.

Άφησε πίσω του υπέροχες ποιητικές συλλογές γεμάτες λυρισμό και ερωτικές νουβέλες -έως και σκανδαλώδεις- με γνωστότερη τις Έντεκα χιλιάδες βέργες (γαλ. Les Onze mille verges).

Τα καλλιγράμματά του (Calligrammes), εμπνευσμένα κυρίως από τον Α’ ΠΠ, εκδόθηκαν μετά το θάνατό του. Η πατρότητα του όρου Calligrammes που έκτοτε καθιερώθηκε για την περιγραφή αυτού του είδους την απεικόνιση ενός ποιήματος, του ανήκει εξολοκλήρου.

 

Kαλλίγραμμα της 9ης Φεβρουαρίου 1915

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Τα «Ευαγγελικά» και η αιματηρή διαδήλωση της 8ης Νοέμβρη του 1909

Λένε πολλοί πως ο διχασμός είναι ίδιον του ελληνικού λαού. Αυτό που συνέβαινε στην Αθήνα το Φθινόπωρο του 1901 το αποδεικνύει περίτρανα. Το φλέγον ζήτημα που απασχολούσε την ελληνική κοινωνία της εποχής ήταν η μετάφραση των Ευαγγελίων από την καθαρεύουσα στη δημοτική γλώσσα.

Τα «Ευαγγελικά», όπως ονομάστηκαν τα γεγονότα αυτής της ταραγμένης περιόδου, θα αποκορυφωθούν με την αιματηρή διαδήλωση της 8ης Νοεμβρίου 1901 που άφησε πίσω της 8 νεκρούς και 70 τραυματίες.

Αναταραχές κατά τα “Ευαγγελικά” στην Πλατεία Κλαυθμώνος

 

Οι αιτίες κι η αφορμή

Το παλάτι είχε κρίνει αναγκαίο τον εκδημοκρατισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, αρχής γενομένης από τη μετάφραση του Κατά Ματθαίον το 1898, κατόπιν εντολής της βασίλισσας Όλγας. Η εντολή προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των υπέρμαχων της καθαρεύουσας.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1901 ο προοδευτικός διευθυντής της εφημερίδας «Ακρόπολις», ο Βλάσσης Γαβριηλίδης, με την άδεια του αρχιεπισκόπου Αθηνών, δημοσιεύει το πρώτο κομμάτι του συγκεκριμένου Ευαγγελίου σε μετάφραση του Αλέξανδρου Πάλλη. Η εφημερίδα προαναγγέλλει, ακόμα, ότι θα δημοσιεύσει σε συνέχειες όλο το μεταφρασμένο Ευαγγέλιο.

 

Το εξώφυλλο της «Ακρόπολις»

 

Η αντίδραση

Η αντίδραση των καθηγητών και των φοιτητών της Θεολογικής Σχολής ήταν άμεση και δριμεία. Κατηγορούσαν τους δημοτικιστές ως άθεους, προδότες, και Σλάβους (λόγω της Ρωσικής καταγωγής της Όλγας).

Στις 17 Οκτωβρίου η Ιερά Σύνοδος καταδίκασε κάθε μετάφραση ως «βέβηλον». Τις ημέρες που θ’ ακολουθήσουν ο Τύπος της εποχής και φανατισμένοι διαδηλωτές θα επιτεθούν παντοιοτρόπως και επανειλημμένα στην εφημερίδα.

 

Ο απολογισμός

Η κορύφωση ήρθε στις 8 Νοεμβρίου με μια ογκώδη διαδήλωση που είχε ως βασικό αίτημα τον αφορισμό των μεταφραστών και την απόσυρση του επίμαχου μεταφράσματος. Ο απολογισμός ήταν τραγικός· 8 άνθρωποι, οι τρεις  από αυτούς φοιτητές, έπεσαν νεκροί από πυρά της χωροφυλακής. Υπό τη σκιά των γεγονότων, η κυβέρνηση Θεοτόκη παραιτήθηκε και η  Όλγα διέφυγε προσωρινά από την Ελλάδα μέχρι να κοπάσει η ταραχή.

Τα «Ευαγγελικά» ανέδειξαν την ανάγκη να βρεθεί λύση για το «γλωσσικό ζήτημα» που ήταν ακανθώδες για την κοινωνία. Λειτούργησε επίσης και σαν εκτόνωση, σαν «βαλβίδα αποσυμπίεσης» του πληγωμένου εθνικού φρονήματος που έψαχνε υπαίτιους για τον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Ρενέ Γκοσινί: Ο «πατέρας» του Αστερίξ που έφυγε σαν σήμερα

Ο René Goscinny γεννήθηκε το 1926 στο Παρίσι από Πολωνοεβραίους γονείς. Μόλις δύο χρονών μετακομίζει με την οικογένειά του, λόγω της δουλειάς του πατέρα του, στο Μπουένος Άιρες.

Στην αργεντίνικη πρωτεύουσα θα ζήσει όμορφα παιδικά χρόνια ανακαλύπτοντας το ταλέντο του στη ζωγραφική και την ικανότητά του να κάνει τους γύρω του να γελούν. Λέγεται πως η φορεσιά του Οβελίξ φέρει τα χρώματα της Αργεντινής, φόρος τιμής στην παιδική του ηλικία.

 

Πριν ενηλικιωθεί, ο πατέρας του πεθαίνει. Μετακομίζει με τη μητέρα του στη Νέα Υόρκη όπου δουλεύει σε περιοδικά κι έντυπα της εποχής ως σκιτσογράφος. Όταν καλείται να θητεύσει στον αμερικανικό στρατό, δε του μένει άλλη λύση παρά να επιστρέψει στη Γαλλία.

Το 1946 τον βρίσκει στο Παρίσι, να υπηρετεί στον γαλλικό στρατό και μετά από προαγωγή, να διορίζεται επίσημος εικονογράφος του συντάγματος. Αφού απολυθεί θ’ ασχοληθεί με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων -δημιούργησε τον διάσημο Μικρό Νικόλα-.

 

Η γνωριμία με τον Uderzo

Τον χειμώνα του 1951 θα γνωρίσει το καλλιτεχνικό, καρμικό του ταίρι, τον Ουντερζό (Albert Uderzo) και μαζί θα δημιουργήσουν έναν από τους διασημότερους ήρωες κόμικ όλων των εποχών, τον Αστερίξ. Προηγήθηκε, βέβαια, ο «Ιωάννης Πιστολέ», ένα χιουμοριστικό κόμικ με πειρατές και το «Ούμπα-πα,» που παρουσίαζε τις περιπέτειες ενός γενναίου Ινδιάνου και του Γάλλου φίλου του.

Στις 29 Οκτωβρίου 1959, στις δύο πρώτες σελίδες του Pilote, εμφανίστηκε ένας μικρόσωμος Γαλάτης. Ο Αστερίξ! Η σειρά θα γινόταν σταδιακά όλο και πιο δημοφιλής. Μέσα σε έξι χρόνια η επιτυχία του έγινε εκκωφαντική με το Pilote να υιοθετεί τον υπότιτλο Le Journal d’Astérix et d’Obélix («Το περιοδικό του Αστερίξ και του Οβελίξ»). Επίσης δημιούργημα του Γκοσινί είναι ο Ιζνογκούντ με σχεδιαστή τον Ζαν Ταμπαρί. Ακόμα, συνδημιούργησε τις ιστορίες του Λούκυ Λουκ από το 1955 ως το 1977 με τον Μορίς.

 

Τα σεναριογραφικά του χαρακτηριστικά

Η επιτυχία του ως συγγραφέας κόμικ οφείλεται σε πολλούς λόγους. Έδινε έμφαση στο χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ έναντι της δράσης, ασκούσε συγκαλυμμένη κριτική σε σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα μέσα από ιστορικές αναλογίες, δημιουργούσε αντι-ήρωες, όπως ο Ιζνογκούντ, σε μία περίοδο που κάτι τέτοιο ήταν ασυνήθιστο.

Τα σενάρια του έχουν έντονο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα καθώς οι ήρωες του ταξιδεύουν διαρκώς σε νέους τόπους και πολιτισμούς με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα κάθε λαού και χωρίς διάθεση υποτίμησης, η οποία πάντα ενυπήρχε στον Ερζέ και τον ήρωα του Τεν Τεν που σφράγισε το ευρωπαϊκό κόμικ τα προηγούμενα χρόνια.

Η παιχνιδιάρικη φύση του Γκοσινί, τον έκανε να βάζει και τον εαυτό του καμιά φορά μέσα στις ιστορίες των ηρώων του. Είναι θεατής στο θέατρο της Κονδάτης στο «Ο Αστερίξ και η χύτρα», μια τοιχογραφία μαζί με τον Ουντερζό στο «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς αγώνες», ο λεγεωνάριος που κουβαλάει τον μεθυσμένο συστρατιώτη του στο «Οβελίξ και Σία», ο Ρωμαίος απεσταλμένος στην «Οδύσσεια του Αστερίξ».

 

Το τέλος
Το τέλος του Ρενέ Γκοσινί θα μπορούσε να είναι σελίδα κόμικ· έπαθε ανακοπή καρδιάς …κατά τη διάρκεια τεστ κοπώσεως. Έφυγε σαν σήμερα, 5 Νοεμβρίου 1977, κάνοντας τις παιδικές, εφηβικές,  ενήλικες μέρες μας πιο φωτεινές.

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Henri Matisse: το «άγριο θηρίο» του χρώματος

Ο Matisse γεννήθηκε στη βόρεια Γαλλία το 1869. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και αφού απέκτησε την άδεια επαγγέλματος εργάστηκε για ένα διάστημα ως συμβολαιογράφος στη γενέτειρά του.

Το 1891 προσβλήθηκε από ασθένεια και κατά το στάδιο της ανάρρωσής του βρήκε παρηγοριά στη ζωγραφική. Μετά την ανάρρωσή του επέστρεψε ξανά στο Παρίσι για σπουδές, αυτή τη φορά  στην ακαδημία τεχνών Julian.

Αγάπησε τον ιμπρεσιονισμό για τα φωτεινά του χρώματα. Επηρεάστηκε από τα έργα των Σεζάν, Γκωγκέν, Βαν Γκογκ, αλλά και την παραδοσιακή ιαπωνική τέχνη.

 

Ο Φωβισμός

 

Ο Matisse αποτελεί ηγετική μορφή του Φωβισμού (από το γαλλικό «Fauve» που σημαίνει άγριο θηρίο). Η τεχνοτροπία του είναι χαρακτηριστικό δείγμα:  έντονα χρώματα, παραμόρφωση προσώπων και αντικειμένων. Η μορφή στον Φωβισμό παύει να είναι το ζητούμενο αλλά η χρωματιστή φόρμα μετράει.

Ο Φωβισμός μαζί με το Συμβολισμό άνοιξε το δρόμο στο σουρρεαλισμό και την αφηρημένη τέχνη. Αποδείχθηκε ότι  ένας σημαντικός πρόδρομος για τον Κυβισμό και τον Εξπρεσιονισμό και μια έμπνευση για τους μελλοντικούς τρόπους της αφαίρεσης.

 

Η καθιέρωση

 

Η πρώτη του προσωπική έκθεση έγινε στην γκαλερί Vollard’s στο Λονδίνο το 1904 χωρίς να σημειώσει σημαντική επιτυχία. Τα χρόνια που ακολουθούν τον βρίσκουν να ταξιδεύει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, φιλοτεχνώντας  τα γνωστότερα έργα του. Την περίοδο 1908-1912 εκθέτει επίσης πολλά έργα του σε Μόσχα, Βερολίνο, Μόναχο και Λονδίνο.

 

Το τέλος

 

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε αναπηρική καρέκλα. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε το έργο του. Ασχολήθηκε ενεργά με την τεχνική του κολάζ, μέσω της οποίας κατάφερε να παραγάγει μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του.

Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1954. Αναπαύεται στο κοιμητήριο της Notre Dame de Cimiez, κοντά στη Νίκαια.

 

Πάρτε μια γεύση από Matisse εδώ

 

 

 

 

Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Πιέρ Πάολο Παζολίνι: «Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες, μας σπρώχνει στον ολοκληρωτικό αφανισμό»

Γεννήθηκε στη Μπολόνια τον Μάρτη του 1922, τη χρονιά που ανέβαινε στην εξουσία ο Μουσολίνι. Από μικρός, ήδη από την ηλικία των 7, θα έβρισκε μέσω της ποίησης τον τρόπο να εκφράζεται.

Η φτωχή μεταπολεμική Ιταλία έβρισκε αποκούμπι στο τερατούργημα του φασισμού και αυτό τον εξόργιζε. Ως φοιτητής συνδέθηκε με το ΚΚΙ και επηρεάστηκε βαθιά από τις ιδέες του Γκράμσι.

 

Ο Παζολίνι στον τάφο του Γκράμσι

 

Στις αρχές του ʾ60 είδε την Ιταλία να τρέχει προς το καπιταλιστικό όνειρο, χωρίς να εξαλείφεται η δυστυχία των ανθρώπων που ζούσαν στο περιθώριο. Αυτούς τους ανθρώπους, το λούμπεν προλεταριάτο, διάλεγε για ήρωες των ιστοριών του.

Στα 39 του ήταν ήδη γνωστός ποιητής, λογοτέχνης και διανοούμενος. Πολυσχιδής ως προσωπικότητά, δεν άργησε να έρθει και η ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο· ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ακόμα και ηθοποιός.

 

Η σκηνοθεσία

Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε με το «Ακατόνε» το 1961. Ακολούθησε μια σειρά αριστουργηματικών ταινιών: «Μάμα Ρόμα», «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο», «Θεώρημα», «Μήδεια»,  «Δεκαήμερο». Το κύκνειο άσμα του ήταν το «Σαλό» το 1975, ταινία που απεικονίζει σε όλη του την έκταση τον αντιφασισμό του σκηνοθέτη.

Ας σημειωθεί ότι για τη συγκεκριμένη του ταινία, ο Παζολίνι αντιμετώπισε σφοδρές αντιδράσεις αλλά και εισαγγελικές παρεμβάσεις: «Μα αυτή ήταν η επιδίωξή μου. Να εξοργίσω, να θυμώσω τον θεατή. Στην αρχή θα στραφεί εναντίον της ταινίας, εναντίον μου. Ύστερα θα πει πως πρόκειται για πορνό. Αυτό είναι μια βολική εξήγηση. Μερικοί όμως μπορεί να ξανασκεφτούν. Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες. Μας σπρώχνει στον ολοκληρωτικό αφανισμό» είχε σχολιάσει στον Τύπο.

 

Η δολοφονία

Η άγρια δολοφονία του το πρωί της 2ας Νοεμβρίου του 1975 παραμένει μέχρι σήμερα μυστήριο. Το κορμί του Ιταλού σκηνοθέτη βρέθηκε κακοποιημένο και πεταμένο σ’ ένα παραλιακό θέρετρο έξω από τη Ρώμη. Για τη δολοφονία του καταδικάστηκε ως ένοχος ένας εκπορνευόμενος νεαρός, ο 17χρονος τότε, Πίνο Πελόζι.

Ύστερα από 30 χρόνια, η ιστορία της δολοφονίας του Παζολίνι ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, όταν ο Πελόζι απέσυρε την ομολογία του, ισχυριζόμενος ότι δεχόταν απειλές για τον ίδιο και την οικογένειά του, ώστε να μην αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους.

Το 2005, μετά τον θάνατο των εκβιαστών του, ο Πελόζι αποκάλυψε ότι στη δολοφονία του Παζολίνι συμμετείχαν τρεις νεοφασίστες, κάτι που δεν έχει αποδειχτεί μέχρι στιγμής.

 

Η σορός του Παζολίνι στην παραλία της Όστια (1975)
Κατηγορίες
RETRO NEWS - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Ίμα Σουμάκ, το «αηδόνι των Ίνκας» που σίγησε σαν σήμερα

Η Ίμα Σουμάκ (Yma Sumac) υπήρξε διάσημη σοπράνο με απίστευτο εύρος φωνής. Λέγεται ότι ξεπερνούσε τις τέσσερεις οκτάβες, γεγονός που της δημιουργούσε προβλήματα αφού κανένας συνθέτης δεν έγραφε τραγούδια για τέτοιο εύρος φωνής.

 

Έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο μουσικό είδος «Exotica» το οποίο άνθισε τη δεκαετία του 1950. Το ρεπερτόριό της περιλάμβανε παραδοσιακά τραγούδια του Περού και της Λατινικής Αμερικής, ενώ πειραματίστηκε και με την τζαζ.

 

 

Η καταγωγή

Γεννήθηκε το 1922 στο χωριό Ιτσοκάν, στο Περού. Το πραγματικό όνομά της ήταν Ζοΐλα Αουγκούστα Εμπεατρίς Τσαβαρί ντε Καστίγιο αλλά τη δεαετία του ’40 υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ίμα Σουμάκ, που στη γλώσσα των Ίνκας σημαίνει «Πόσο όμορφη».

 

Από μικρή ηλικία μιμούνταν με τη φωνή της  ήχους της φύσης και τραγουδούσε θρησκευτικά προγονικά τραγούδια. Προτού κατακτήσει τον κόσμο είχε γίνει ο θρύλος του τραγουδιού στα χωριά των Άνδεων, όπου την είχαν χρίσει «Κόρη του Ήλιου» και τη λάτρευαν ως ιερό προσωπο.

 

Η καριέρα

Το 1942 την ανακάλυψε ο διάσημος μαέστρος του Περού, ο Μόιζες Βιβάνκο (Moisés Vivanco), ο οποίος έγινε σύζυγος και ατζέντης της. Μαζί περιόδευσαν ανα την υφήλιο. Η θεσπέσια φωνή της, η εντυπωσιακή εμφάνιση και η καταγωγή της από τους Ίνκας (αλήθεια η μύθευμα, ποιος ξέρει…),  την κατέστησαν είδωλο για το διψασμένο για εξωτισμό αμερικανικό κοινό.

 

Τη δεκαετία του ’50 η Σουμάκ εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της και τα τελευταία της. Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα· την 1η Νοεμβρίου του 2008.

 

Την απίστευτη έκταση της φωνής της μπορείτε να τη διαπιστώσετε ιδίοις ωσί στο παρακάτω βίντεο