Για την επίθεση στον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

ΑΠΟΨΕΙΣ 5.11.2020 | 07:50 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Για την επίθεση στον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

THESSNEWS-DESK

«Να φυλαχτείς από τι; και με τι τρόπο; Δε με λυγίσανε οι Τρώες- τίποτα ο φόβος δεν είναι του εχθρού μπροστά στο φόβο του φίλου που ξέρει τις κρυφές πληγές κ’ εκεί σημαδεύει» (Γιάννη Ρίτσος, ‘Αίας’).

 

Πριν από λίγες ημέρες, ομάδα ατόμων μετέβη στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, γράφοντας συνθήματα σε τοίχους του συγκεκριμένου ακαδημαϊκού ιδρύματος, και επιτιθέμενο στον πρύτανη Δημήτρη Μπουραντώνη, που εν προκειμένω, την ώρα της επίθεσης, βρισκόταν στο χώρο του γραφείου του. Γράφει για την ThessNews o Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτωρ στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

 

Και ένα ιδιαίτερο στοιχείο που διαφοροποιεί αυτή την ενέργεια  από κινήσεις του παρελθόντος (ας θυμηθούμε και τα περυσινά συμβάντα στον ίδιο χώρο), υπήρξε η άσκηση συμβολικής βίας προς το πρόσωπο του ίδιου του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου (πρώην ΑΣΟΕΕ), βίας που υπήρξε εμπρόθετη, ‘φορτισμένη’ όσο και προβαλλόμενη στη δημόσια σφαίρα από τους πρωτεργάτες της.

Στρέφουμε το αναλυτικό μας ενδιαφέρον στο είδος εκείνο της συμβολικής βίας που δύναται να σημασιοδοτήσει την δυνατότητα της μετάβασης και περαιτέρω, της αντιστροφής νοημάτων, με την επιγραφή που κρεμάσθηκε από τον λαιμό του πρύτανη να εμπεριέχει το φορτίο της συμβολικά αρθρωμένης βίας: ‘Αλληλεγγύη στις καταλήψεις,’ με το ακαδημαϊκό πρόσωπο ως εκπρόσωπος του ‘νεοφιλελεύθερου’ μοντέλου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, να αποκαλύπτεται μέσω του λόγου, της βίας που διεκδικεί την διαδικτυακή και μη διάδοση της, καθώς και της διαπόμπευσης (όπως ορθώς τονίσθηκε σε διάφορες αναλύσεις) του, που επιδιώκεται να είναι διαπόμπευση προσώπου καθώς και διαπόμπευση θεσμού.

Περαιτέρω, κάνουμε λόγο για τον προσδιορισμένο για την ανάδυση του υποδείγματος αισθητικοποίησης της βίας,  που παράλληλα με τον σημαίνον όρο της συμβολικής άσκησης της σε χώρο και σε χρόνο πανεπιστημίου, καθίσταται και μέσο πολιτικής αλλά και μήνυμα, φανερώνοντας το ‘ανοίκειο’ της συμβίωσης με τον πρύτανη του ιδρύματος Δημήτρη Μπουραντώνη, να συνυφαίνει την ‘εχθρότητα’ του προς διάφορες οργανωμένες και μη, ομάδες, με την αντίστοιχη ‘ευαρέσκεια’ του προς την κυβέρνηση, το κράτος και τις διάφορες κρατικές πολιτικές που θέλουν την αστυνομία εντός ιδρύματος. Ως εκ τούτου, αναπαρίσταται ως εν-σώματο όριο που δεν παραγάγει όσο διευκολύνει την καταστολή, αποτελώντας έτσι, ‘στόχο.’

Στόχο διαπόμπευσης, έκθεσης και εντός μίας βίας που δεν δείχνει πρόσωπα αλλά το προσωπείο της, έτσι όπως εκφράζεται στην επιγραφή ‘Αλληλεγγύη στις καταλήψεις,’ επιθυμώντας (πολιτικοϊδεολογικός ίμερος), την εκ των προτέρων νομιμοποίηση της σε πολιτικούς χώρες οι εγκλήσεις των οποίων σπεύδουν να κατασκευάζουν την εικόνα ή αλλιώς, την έννοια του ριζικά ‘ενάντιου’ σε συμφέρονται που πρωταρχικά εμβαπτίζονται στα νάματα μίας ιδιαίτερης λαϊκότητας.

 Σε αυτό το πλαίσιο, ο Δημήτρης Μπουραντώνης ως ακαδημαϊκός δάσκαλος και πρύτανης ‘ενσαρκώνει’ μία σειρά από αρνητικές ιδιότητες, λειτουργώντας ως ‘ολετήρας’ του πανεπιστημίου, ως πρόσωπο που διευκολύνει την ‘άλωση’ από πάσης φύσεως ιδιωτικά συμφέροντα, συναγελαζόμενος με τα και στα  ‘σαλόνια’ της εξουσίας. Η εικόνα της ίδιας βίας, νοηματοδοτεί αυτόν που αποκλίνει από ένα θεωρούμενο υπόδειγμα ‘ορθότητας,’ πολιτικής και ιδεολογικής ‘ορθότητας’ που διαθέτει τους ‘μαχητές’ της ή αλλιώς, τους αυτο-προσδιοριζόμενους ως ‘υπερασπιστές’ μίας ιδέας και μίας πολιτικής στάσης.

Η σήμανση της βίας είναι διττή. Και με αυτό εννοούμε πως αφενός μεν αμφισβητεί έμπρακτα το πρόσωπο του πρύτανη, εγγράφοντας το στον αστερισμό μίας συμβολικής βίας που δύναται να λειτουργήσει και ως μορφή προγραφής, και, αφετέρου δε, αμφισβητεί με ‘πολεμικούς’ όρους, την γνωσιακή διαδικασία που συμπεριλαμβάνει την έρευνα και την αναζήτηση της γνώσης, την συγκρότηση της και αυτή καθαυτή την ίδια την γνώση.

 Παραπέμποντας στην κοινωνική ανθρωπολόγο Αθηνά Αθανασίου, θα κάνουμε λόγο για την «δυστοπική χρονικότητα» που έχει να κάνει ή αλλιώς, διαφορετικά ειπωμένο, σχετίζεται ιδιαίτερα  με την ασκούμενη βία, αναδεικνύει μία ατμόσφαιρα (χρόνου) φόβου για τους λειτουργούς της εκπαίδευσης, προβάλλει το πρόσημο μίας αντι-διαλεκτικής θεώρησης που θέτει στο στόχαστρο την δυνατότητα αποκοπής της εκπαιδευτικής διαδικασίας από τα ευρύτερα συμφραζόμενα της, σπεύδοντας να εναλλάξει ή και να αντικαταστήσει το ευρύτερο περιεχόμενο μίας γνώσης που επιζητείται εντός του ιδρύματος, εντός της σχέσης του καθηγητή με τους φοιτητές του, με την ‘γνώση’ της  βίας ως ευδιάκριτης δήλωσης μεταβολής σχέσεων εξουσίας: ‘Τον πρώτο λόγο τον έχουμε εμείς.’

Με αυτόν τον τρόπο ανασύρεται στην επιφάνεια ο πρύτανης ως ‘ανέντιμος’ και ‘ανήθικος’ δρώντας, εκεί όπου η ταμπέλα που χρησιμοποιείται πάνω του, δεν έχει χώρο παρά για τον σύνθημα και την αναπαραγωγή του. Παράλληλα με τον πρύτανη και την γνωσιακή διαδικασία, δοκιμάζεται η έννοια της ‘ακαδημαϊκότητας’ νοούμενης εδώ και ως παραγωγής και ανταλλαγής γνώσης και ιδεών, αλλά και οικοδόμησης  διαπροσωπικών και κοινωνικών σχέσεων.

 Η εν ευρεία εννοία επιστημολογική εναντίωση και δια-πάλη, απέναντι σε μορφές συμβολικής και μη βίας (και όχι μόνο), πρέπει να είναι έντονη, συμπληρωμένη από τα μοτίβα και τις χρήσεις της πολιτικής και ιδεολογικής διαπάλης, στο σημείο όπου η έκφραση συμπαράστασης πρέπει να εκκινεί από την εξής παραδοχή: ‘Ας μιλήσουμε με τον και για τον πρύτανη του ιδρύματος,’ προτάσσοντας τον λόγο. Το ζήτημα είναι βαθύ και  σύνθετο, κοινωνικά, πολιτικά, αξιακά όσο και χωρικά, και σχετίζεται με την εν γένει πρόσληψη του πανεπιστημίου, της εκπαίδευσης-παιδείας, πολιτισμικών αξιών και τρόπου και τρόπων οργάνωσης του πανεπιστημίου και της κοινωνίας.

 

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω