The World off Road vol.2: Η οικογένεια Τεμπερίδη στη Φινλανδία (ΦΩΤΟ)

AUTO-MOTO 23.9.2020 | 22:50 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

The World off Road vol.2: Η οικογένεια Τεμπερίδη στη Φινλανδία (ΦΩΤΟ)

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΤΖΕΡΤΖΕΒΕΛΗΣ || [email protected]

Στην μακρινή Φινλανδία έφτασε η extreme οικογένεια του The world off road vol 2, όπου οι πρώτες εικόνες που μας έστειλαν δείχνουν πολλά!

Ο Εθνικός Δρυμός του Repovesi, είναι μία έκταση στην οποία συμπεριλαμβάνονται λίμνες ποτάμια, φαράγγια, και εκατομμύρια δασικά στρέμματα στα οποία βρίσκονται δαιδαλώδη μονοπάτια, ποδηλατικά ή πεζοπορικά, που οδηγούν στην περιπέτεια!

 

 

Άραγε ποιος θα το πίστευε, ότι ο Άκης Τεμπερίδης και η Βούλα Νέτου, που ολοκλήρωσαν ήδη μία φορά τον γύρο του κόσμου με ένα αυτοκίνητο, θα το ξανά επιχειρούσαν, την φορά αυτή, με τρόπο περισσότερο εναλλακτικό, καθώς ο χρόνος ..δεν τους πιέζει καθόλου!

Φυσικά μεγάλο βαρόμετρο στην νέα τους περιπέτεια αποτελεί η μικρή κόρη τους και ανιψιά μου, Αναστασία η οποία μεγαλώνει μέρα με την μέρα, διαβάζοντας τα μαθήματά της ιντερνετικά, και φυσικά συλλέγοντας εικόνες από τα ωραιότερα σημεία ενός κόσμου, που τις περισσότερες φορές βρίσκεται εκτός ορίων!

Άλλωστε για να φτάσει κανείς σε ωραίους καταρράκτες, λίμνες, και αφρισμένα ποτάμια, χρειάζεται να κατέβει από το αυτοκίνητο και να επιστρατεύσει τις προσωπικές του δυνάμεις προκειμένου να βρεθεί στην καρδιά της φύσης.

 

 

Αντιγράφω από το Ημερολόγιο του The world off road την είσοδο στο Εθνικό Πάρκο της Φινλανδίας, η οποία ευτυχώς ακόμη δεν έχει καλυφθεί από χιόνι, και παραμένει πολύχρωμη!

 

Στο πάρκο φτάνεις με αυτοκίνητο από 3-4 πλευρές και σταματάς  Ο χωματόδρομος που μας έφερε εδώ ήταν καρμπόν ειδικής διαδρομής του ράλλυ Φινλανδίας. Με λείο χώμα, ανωκατωφέρειες, yamps, ανοιχτές καμπές και κάποιες κλειστές στροφές. Δρόμος για να ονειρεύεσαι WRC. Πηγαίναμε με 70 με το Iveco σε κάποια φάση- όσα και στον αυτοκινητόδρομο - κάνοντας φλικ στις εισόδους έτσι για ευχαρίστηση.

Παρκάρεις - δίπλα σε κάποια από τις λίμνες - και από εκεί και πέρα κυκλοφορείς μόνο πεζή ή με ποδήλατο. Υπάρχουν μονοπάτια μόνο για πεζοπορία και άλλα - πιο φαρδιά - και για ποδήλατο. Σε κάθε διασταύρωση υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες και χιλιομετρικές αποστάσεις για κάθε προορισμό.

Η είσοδος στο δρυμό είναι δωρεάν. Όπως και στην Ελλάδα - θα πείτε - στην οποία όμως θα προτιμούσαμε να μην είναι. Ναι, πρέπει να πληρώνουμε για να ανεβούμε στον Όλυμπο. Για να τον σεβόμαστε. Στη Φινλανδία, χαλάλι να είναι δωρεάν η πρόσβαση στη φύση και θα καταλάβετε στη συνέχεια γιατί το γράφουμε αυτό.

 

 

Σε κάθε πάρκινγκ - όπως αυτό που μένουμε - έχει πλήρη ενημέρωση με πινακίδες, πληροφορίες και έναν εξαιρετικό χάρτη του δρυμού. Λοιπόν, στο πάρκο - και υποθέτουμε σε όλα της Φινλάνδίας - δεν υπάρχει ούτε ένας κάδος απορριμμάτων.

Αν φέρναμε εδώ έναν Ελληναρά - ναι αυτόν που παραδόξως πηγαίνει στη φύση αλλά συνήθως για να αφήσει τα απορρίμματα, τα περιττώμματα, τις χλέπες και τα κόμπλεξ του - πολύ πιθανό να έλεγε "καλά οι τσίπηδες έναν κάδο δεν έχουν; Πού θα πετάξουμε ρε φίλε τα σκουπίδια μας;"

Λοιπόν, κάδο δεν έχει (και σε πληροφορούν γι' αυτό) επειδή ΔΕΝ έρχεσαι σε εθνικό δρυμό για να πετάξεις τα σκουπίδια σου και να δημιουργήσεις την ανάγκη ενός ολόκληρου μηχανισμού αποκομιδής. Στη φύση έρχεσαι για να πάρεις μόνο φωτογραφίες και να αφήσεις μόνο τα ίχνη σου, όπως είχαμε διαβάσει παλιά κάπου στην Αφρική.

 

Έρχεσαι στη φύση από την πόλη. Φυσικό είναι να παράξεις σκουπίδια (πλαστικά, χαρτί, μέταλλο, τρόφιμα κτλ.) αλλά θα τα πάρεις ΟΛΑ πίσω στην πόλη σου και θα τα πετάξεις εκεί που πρέπει. Δεύτερον, σύμφωνα με το φινλανδικό σύνταγμα μπορείς να περπατήσεις όπου θέλεις. Είναι το δόγμα του free to roam. Σύμφωνα με αυτό, έχεις το δικαίωμα να περπατήσεις έξω από τα χαραγμένα μονοπάτια ενός δρυμού. Σε συμβουλεύουν όμως να ακολουθείς τα μονοπάτια ώστε να ελαχιστοποιείται η περιβαλλοντική επιβάρυνση. Γιατί να χαλάς τη χλόη και τα μανιτάρια;

Επίσης, μπορείς να ψαρέψεις - Φινλανδός ή ξένος - σε όποια λίμνη θέλεις χωρίς άδεια - με περιορισμό τους μήνες της αναπαραγωγής.

 

Μπορείς επίσης να κατασκηνώσεις όπου θέλεις, αρκεί να μην επιβαρύνεις στο ελάχιστο το περιβάλλον. Το περίεργο είναι ότι μέχρι στιγμής δεν είδαμε ρέμπελο αντίσκηνο πουθενά στο πάρκο, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου απαγορεύεται μεν - κατασκηνώνουμε (και ενίοτε κάνουμε κατάληψη του χώρου για εβδομάδες) οπουδήποτε δε. Εντάξει, εκτός Μυκόνου, Σαντορίνης & ΣΙΑ.

Τέλος, επιτρέπεται να ανάψεις και φωτιά. Οι βόρειοι τρελαίνονται και αυτοί για το μπάρμπεκιου, βλέπετε. Όμως, η σύσταση είναι να το κάνεις ΜΟΝΟ στους ειδικούς χώρους πικνίκ. Στους οποίους υπάρχει ειδικό μπάρμπεκιου. Και ξύλα πού θα βρεις;

Δεν χρειάζεται να φέρεις από την πόλη. Έχει άφθονη ξυλεία σε ειδικά σημεία στο πάρκο - μιλάμε για τόνους. Για τους επισκέπτες, για να ψήσουν τα λουκάνικά τους ή απλά να ζεσταθούν τη νύχτα. Με ένα πριόνι δίπλα και βάση για να κόψεις τα ξυλαράκια σου.

Κι έρχεσαι εδώ και λες: τι καλά θα ήταν , στον Όλυμπο, στην Τύμφη, στο Σμόλικα ή στα Λευκά όρη της Κρήτης να υπήρχαν μπάρμπεκιου σε ειδικά, ασφαλή μέρη για τους επισκέπτες και δωρεάν ξυλεία για να ανάψεις φωτιά...

Και μετά αυτοπροσγειώνεσαι. Πάμε καλά; Την ξυλεία που είδαμε εδώ, αν την άφηνε κάποιος σε ένα δρυμό, όλο και κάποιο γατόνι από το διπλανό χωριό θα πήγαινε και θα τα έπαιρνε. Και αν του έλεγες και κάτι θα σου απαντούσε με στόμφο: "Έλα μωρέ τώρα, αφού δεν τα παίρνει κανένας". Για να μην πούμε ότι θα είχαν καεί όλα τα δάση της Ελλάδας (εντάξει, είναι και πιο ξηρό το κλίμα).

Όπως καταλαβαίνετε, εδώ στη Φινλανδία δεν υπάρχει πιθανότητα κάποιος να πάει να εκμεταλλευτεί "για την πάρτη του" κάτι που είναι για όλους. Κι αυτό γιατί είναι μια κοινωνία - κοινότητα.

Μοιάζουν να έχουν λύσει πολλά θέματα οι άνθρωποι - μέσα κι έξω τους - με αποτέλεσμα να λειτουργεί ο νόμος του "κοινού καλού". Έχει αξία και για σένα η κατσίκα του γείτονα -από το γάλα της θα πιεις κι εσύ μια μέρα.

Και μην προκάνετε να πείτε εδώ "ε βέβαια, εκεί έχουν κυβέρνηση, όχι απατεώνες σαν κι εμάς". Όχι. Εμείς είμαστε η κυβέρνηση και συγχωρήστε μας το πολιτικό σχόλιο.

Εμείς είμαστε η δικαιοσύνη. Εμείς η αστυνομία. Εμείς είμαστε το κράτος, η πολιτεία, τα πάντα όλα και ας μην βγάζουμε την ουρά μας απ' έξω όταν δεν μας συμφέρει.

Και για να μην μακρηγορούμε, η μεγάλη μας διαφορά από τέτοιους βόρειους, "ψυχρούς" λαούς σαν το Φινλανδικό, δεν είναι τόσο ότι αυτοί είναι πλούσιοι κι εμείς φτωχοί, αυτοί μορφωμένοι κι εμείς αμόρφωτοι, Ευρωπαίοι κι εμείς Ανατολίτες.

Όχι. Η μόνη διαφορά είναι ότι ΣΕΒΟΝΤΑΙ. Τη φύση, τον διπλανό τους, το γείτονα, το συνάδελφο, τον οποιοδήποτε έξω από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Και κάποιους απλούς κανόνες που έχουν συμφωνήσει αν τους σέβονται όλοι ώστε να λειτουργεί το πράγμα χωρίς παρατράγουδα.

Το τραβήξαμε πολύ; Ε ναι. Όταν είσαι σε μία από τις χώρες με το καλύτερο βιοτικό επίπεδο στον κόσμο και μάλιστα έχεις την τύχη να βιώνεις στο έπακρο τη φύση της, ένα παράπονο σε πιάνει...

 

 

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω