Δέκα άνθρωποι του πολιτισμού γράφουν τις προσδοκίες τους για το 2017

ΡΕΠΟΡΤΑΖ 30.12.2016 | 10:30 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Δέκα άνθρωποι του πολιτισμού γράφουν τις προσδοκίες τους για το 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ || [email protected]

Η αλήθεια είναι ότι το 2016 δεν διαφέρει αισθητά από τα προηγούμενα. Απλώς στον πολιτισμό που δεν έχει… άκρες στην πολιτική και κανείς όταν κυβερνά δεν πιστεύει στις αναπτυξιακές του δυνατότητες, ισχύει το κάθε χρόνο και χειρότερα. Γιατί όσο περνούν τα χρόνια της κρίσης, η εγκατάλειψη από πλευράς πολιτείας μεγαλώνει. Για τις τέχνες στον ιδιωτικό τομέα δε χρειάζεται να πούμε (μπλοκάκι στην τέχνη;)…

Το 2016 ήταν η χρονιά μετά τη λαίλαπα Ξυδάκη που άφησε μετέωρους και χωρίς λεφτά όλους τους μεγάλους (εποπτευόμενους από το υπουργείο Πολιτισμού) φορείς πολιτισμού (τύπου ΚΘΒΕ, Μουσεία Σύγχρονης Τέχνης, Κρατική Ορχήστρα κ.ά.), ήρθε η εξομάλυνση επί Μπαλτά –τουλάχιστον γλιτώσαμε τον «πνιγμό»…

Ήταν η χρονιά του Ελληνικού Φεστιβάλ και του φιάσκου Φαμπρ, που συντάραξε την πολιτιστική Αθήνα –η αναταραχή έγινε αισθητή σε όλη τη χώρα….

Ήταν η χρονιά της συντήρησης για φορείς όπως η Κρατική Ορχήστρα, το Μουσείο Φωτογραφίας.

Ήταν η χρονιά που το ΚΘΒΕ συνέχισε μια προσπάθεια παρά τα οικονομικά προβλήματα να σταθεί όρθιο και ζωντανό με πολλή δραστηριότητα.

Ήταν η χρονιά που διασώθηκε (όχι οριστικά…) η Διεθνής Έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Ήταν η χρονιά που κύλησε αναμένοντας τη συγχώνευση των δύο Μουσείων Σύγχρονης Τέχνης (Κρατικού και Μακεδονικού).

Ήταν η χρονιά που άνοιξε για το κοινό η οικία Τέλλογλου, του Νέστωρα και της Αλίκης, ιδρυτών και δωρητών του Τελλόγλειου Ιδρύματος Τεχνών.

Ήταν μια ακόμη χρονιά αναζητήσεων για τα Δημήτρια.

Ήταν η χρονιά του πρώτου Φεστιβάλ Κινηματογράφου με τον Ορέστη Ανδρεαδάκη ως διευθυντή.

Ήταν η χρονιά που έφυγε ο Μπαλτάς και ήρθε η Κονιόρδου…

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, είναι ενδιαφέρον να δούμε τι προσδοκίες τρέφουν 10 άνθρωποι των τεχνών για το επερχόμενο 2017!

 

Έλενα Αρτζανίδου - Συγγραφέας

Το 2017 ζυγώνει και η προσδοκία μου για αυτή την χρονιά αφορά το λογοτεχνικό βιβλίο. Ελπίζω και εύχομαι να είναι το έτος που με την έναρξή του θα υπάρξει μια γρήγορη και ουσιαστική συζήτηση για τη δημιουργία ενός νέου Φορέα που θα υποστηρίζει το βιβλίο μέσα στα σχολεία και στις βιβλιοθήκες.
Ήταν κάποτε το ΕΚΕΒΙ ένας πετυχημένος φορέας που άδικα έπαψε να υπάρχει, ωστόσο αυτό έγινε και σήμερα όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να αποφασίσουμε κρατώντας ότι θετικό υπήρξε, έχοντας και αξιοποιώντας την τότε τεχνογνωσία, το τότε προσωπικό του που έχει την εμπειρία, αλλά και την ανανέωση του με νέους συνεργάτες για να δημιουργηθεί ένα νέο κύτταρο που θα ενδυναμώνει την φιλαναγνωσία μέσα στα σχολεία, στις Βιβλιοθήκες, αλλά και ότι άλλο αφορά την καταγραφή όλων των δεδομένων που αφορούν το βιβλίο.
Δεν είναι ευχή, αλλά απαίτηση το 2017 να παρουσιαστεί ο Φορέας που θα υποστηρίζει τις δράσεις των συγγραφέων και των εκδοτών για να μπορέσει το βιβλίο να φτάσει σε κάθε γωνιά της χώρας, άρα σε κάθε παιδί. Σε κάθε παιδί που η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να του παρουσιάζει πως υπάρχει και αυτός ο δρόμος.
Η ταυτότητα μιας χώρας είναι η γλώσσα της η οποία υποστηρίζεται από τη λογοτεχνία της, άρα υποχρέωση της πολιτείας είναι να δημιουργεί συνθήκες που θα την υποστηρίζουν και αυτό επιτυγχάνεται με την ύπαρξη- δημιουργία εθνικής πολιτικής βιβλίου που θα στοχεύει στην ενδυνάμωση δράσεων με όχημα το βιβλίο, υλικοτεχνικής υποδομής, αν θέλουμε να έχουμε πολίτες-αναγνώστες, πολίτες με κριτική σκέψη.
Το 2017 δεν πρέπει να χαθεί ούτε μέρα, πρέπει να δοθούν ουσιαστικές λύσεις αλλιώς ο μαρασμός και η ανυπαρξία του βιβλίου θα συνεχιστεί.
Λαός χωρίς Παιδεία, χωρίς Λογοτεχνία, χωρίς Τέχνες είναι λαός που σταδιακά πεθαίνει πνευματικά και είναι επικίνδυνο να παρασυρθεί σε σκοτεινές απόψεις.


Γρηγόρης Βαλτινός –Ηθοποιός

Θεωρώ υπερβολή και αλαζονεία να μιλήσω για όλα τα θέματα του πολιτισμού γιατί δεν τα κατέχω. Μπορώ όμως να σας μιλήσω για το θέατρο που καλώς ή κακώς είναι το βαρόμετρο της εποχής μιας και επηρεάζεται πάντα από τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες μιας χώρας.
Το θέατρο, αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία, επειδή στηρίζεται στο λόγο, στις ιδέες και στις αξίες είναι αυτό που συνήθως ανθίσταται και βάζει τα στήθια του απέναντι στους κυβερνώντες.
Αυτό που ζούμε αυτή την εποχή είναι μια λαίλαπα. Είναι μια κρίση πραγματική, η οποία έγινε προϊόν προς εκμετάλλευση και είναι τεχνητή, γιατί θέλουν να φέρουν το λαό σε συνθήκες φεουδαρχίας (αρκετό αέρα πήραμε…).
Το θέατρο επηρεάζεται από όλο αυτό το κλίμα και υποφέρει. Υποφέρει καταρχάς το θέατρο που χρειάζεται βοήθεια δηλαδή το ΚΘΒΕ και το Εθνικό, με αποτέλεσμα πολλές φορές να ευτελίζει ακόμη και τον εαυτό του (δες 5 ευρώ εισιτήριο…). Καλύτερα βάλτο τζάμπα. Το 5άρι συμβάλλει στον ευτελισμό του θεάτρου. Γιατί, λοιπόν, να προέρχεται από ένα κρατικό θέατρο;
Η κρίση έχει επηρεάσει και το θέατρο της επαρχίας. Έχουν μαραζώσει όλα τα ΔΗΠΕΘΕ. Ακόμη και οι χώροι που φιλοξενούν θέαμα, έχουν εγκαταλειφθεί. Μηδενικά κονδύλια για τη συντήρησή τους. Με τη συμβολή και τον εθελοντισμό των δημοτών και των υπαλλήλων τους, συντηρούνται αυτοί οι χώροι.
Όσο για θεατρική παραγωγή, μηδενική. Γνωρίζουμε συγκροτήματα όπως π.χ. τα Μπολσόϊ. Έχετε δει πουθενά να κυκλοφορεί μια ελληνική παραγωγή αρχαίας τραγωδίας η οποία να συνοδεύεται από ένα πλήρες πρόγραμμα προβολής της Ελλάδας;
Προσδοκώ τη χρονιά που έρχεται να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε, επειδή θα γιατρευτούνε όλα αυτά. Και δε θα γιατρευτούν επειδή υποστηρίζουμε το ένα ή το άλλο κόμμα, αλλά όταν λυθούν αυτά τα προβλήματα. Γιατί, κακά τα ψέματα, άσχετα αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα μεγάλα θέματά μας όπως προσδοκούσαμε κι ελπίζαμε όλοι από μια αριστερή κυβέρνηση, αυτή η κατάντια οφείλεται σε κακοδιαχείριση του παρελθόντος. Τη χώρα δεν την έφτασε εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζω μόνο να μην την αποτελειώσει.

 

Σοφία Βόικου - Συγγραφέας

Προσδοκίες κι όνειρα μπαίνουν άραγε στο ίδιο καλάθι; Προσωπικά, τα ρίχνω όλα φύρδην – μίγδην στο καλάθι των επιθυμιών μου κι όνειρα και προσδοκίες γίνονται ένα…
Για να δω… τι έριξα στο καλάθι του 2017; Ωπ! Πρώτα θέλω αισιοδοξία κι επίγνωση… να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας, να μην ζηλεύουμε τον διπλανό μας… να γίνουμε καλύτεροι οι ίδιοι για να κάνουμε καλύτερη και την κοινωνία μας…
Για να δω το καλάθι μου…Υπάρχει λύση; Εντάξει… η αλλαγή του αρνητικού εαυτού μας είναι δύσκολη πράξη. Η αισιοδοξία όμως μαθαίνεται και είναι επιλογή. Τι λέτε να γεμίσουμε το 2017 με βιβλία; Βιβλία στα σχολεία, βιβλία στα σπίτια, βιβλία στα πάρκα, βιβλία παντού! Αλλά όχι από κείνα τα βιβλία, τα βαρετά... Βιβλία από εκείνα τα ωραία, που σε ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους και χρόνους μακρινούς, βιβλία που ανοίγουν το μυαλό, βιβλία που  μπολιάζουν τη φαντασία, που μαθαίνουν, που ταξιδεύουν, που ξεκουράζουν… ας κάνουμε την ανάγνωση παιχνίδι… ας κάνουμε το βιβλίο παρέα καθημερινή… κάθε σελίδα μια πόρτα σε μια νέα ζωή… γιατί το βιβλίο αλλάζει την οπτική μας… Μας κάνει σοφότερους; Μπορεί. Σίγουρα όμως μας ταξιδεύει σε κόσμους ονειρικούς, μακριά από τη γκρίνια και τη μιζέρια!
Ας έχουμε ένα ονειρικό 2017!


Τέλης Γισγάκης: «ΘΕΑ.ΜΑ» (Αριστοτέλειον- Αθήναιον)

«Μια γενική ερμηνεία του πολιτισμού είναι η ημερότητα των ηθών μεταξύ των ανθρώπων. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει.

Είναι υποχρέωση του κάθε πολίτη αλλά και των πολιτικών μας, να οδηγηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Για να είμαστε ανταγωνιστικοί σε παγκόσμιο επίπεδο οφείλουμε να υιοθετήσουμε τον εκσυγχρονισμό της ερμηνείας του πολιτισμού ως προς το σύνολο των υλικών και πνευματικών δημιουργημάτων του ανθρώπου.

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι "Ποιες είναι οι πνευματικές και υλικές δημιουργίες της σύγχρονης Ελλάδας;". Σήμερα η χώρα μας δυστυχώς αποτελεί ένα δύσβατο πεδίο για τον επιχειρηματικό κόσμο. Αν και είναι αναγνωρίσιμο παγκοσμίως ότι η ανάπτυξη είναι μονόδρομος για την ανατροπή μια δύσκολης οικονομικής κατάστασης, στην Ελλάδα δεν δίνονται τα ανάλογα κίνητρα.

Εύχομαι να δημιουργηθούν το συντομότερο δυνατόν οι συνθήκες ώστε η ιδιωτική πρωτοβουλία στο χώρο του θεάματος να μπορεί και πάλι να ανασάνει. Το θέατρο δεν αποτελεί απλώς διασκέδαση και ψυχαγωγία. Εκπαιδεύει, γαλουχεί, ανοίγει ορίζοντες, λυτρώνει.

Στη δύσκολη εποχή που βιώνουμε αντιστέκεται και αυτό φανερώνει την ουσία του. Μια ουσία που το θεατρόφιλο κοινό έχει τόσο ανάγκη»

 

 

Διογένης Δασκάλου

Προσδοκώ ανάσταση νεκρών! Και φυσικά το λέω με την αισιόδοξη έννοια. Και ποια είναι αυτή για μένα; Η ξακουστή φράση του Φρίντριχ Νίτσε «τα αόρατα νήματα είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί». Να ξαναζήσει το πριν στο παρόν και να γίνει η βάρκα που θα μας ταξιδέψει στο μετά!
Να ξαναζήσει ο Πανσέληνος, ο Μέγας μας ζωγράφος. Ο Χατζηδάκις μας, αυτός ο μάγος, ο Κόντογλου, ο Βιζυηνός. Να μην μαραθεί ο Άρης Ρέτσος, ο εξαίρετος Παπαϊωάννου ο χορευτής, ο πρέσβυς Λεωνίδας Καβάκος, ο Φοίβος Δεληβοριάς ο ποιητής. Ο Ξόνογλου απ’ τους δικούς μας εδώ πάνω να βγάλει κι άλλους μαθητάς, να γράψει ο Νιόνιος άλλα τόσα και άλλα τόσο μονομιάς! Να κλείσουν οι τηλεοράσεις ιδιωτικές και κρατικές και να γεμίσουν οι αλάνες με γέλια από κορίτσια και αγόρια σε Διονυσιακές γιορτές. Να λείψει η εκδιδόμενη ποίηση και σ’ όλους μας να γίνει μια ζουμερή ντοπιολαλιά. Να ξαναμάθουμε πώς γίνεται  ο κόσμος Πασχαλιά! Να ‘ρθει του χρόνου τέτοια μέρα που να ‘χουν γίνει όλα αυτά κι όταν θα με ξαναρωτήσεις πάλι, Δημήτρη μου, να μην μας σκιάζει μαύρη σκιά.
Έχω και κάτι απωθημένο που θέλω απ’ το αθώο 17. Θέλω να στείλει Άγιο Βασίλη όχι με δώρα στα παιδιά. Έτσι κι αλλιώς θα τα ‘χουν όλα! Θέλω να ‘ρθει ο Άγιος Βασίλης να πάρει όλα τα κακά. Κι ας μην μας φέρει τίποτα. Μόνο να πάρει φεύγοντας τα άχρηστα, τα περιττά.
Να πάρει projects, likes, twitter, fb και instgram πολλά και ας αφήσει τα πιο λίγα, τον Εμπειρίκο στα σχολεία, κρεβάτια στα νοσοκομεία, φάρμακα μεσ’ τα φαρμακεία, βιβλιοπωλεία ανοιχτά. Ας πάρει και το θράσσος, την αγένεια, την κρούστα του καλόγουστου και του κενού τη δηθενιά!
Από πότε άραγε έχουμε να το νιώσουμε αυτό που μας κληροδότησε ο Οδυσσέας Ελύτης “Στο βυθό της μουσικής συνταξιδεύουμε”; Μπορεί άραγε το 17 να αναστήσει απ’ το βυθό, τους συνταξιδιώτες που φιλοξενεί η θάλασσα στον πάτο της; Αυτούς που έφυγαν από τη φρίκη του πολέμου ουρλιάζοντας για μια “πολιτισμένη” χώρα!
Είμαστε μια πολιτισμένη χώρα; Μια χώρα με πολιτικούς που λένε τους ποιητές “λαπάδες”, τα μπουζουξίδικα  “χώρους πολιτισμού”, που έχουν 16 νησιά για δόσιμο; Που διώχνει τον Φάμπρ για να βαλει τον Μηλιόσεβιτς; Που δεν θα την ένοιαζε διόλου αν ‘κλείναν τα ωδεία της γιατί υπάρχουν τα rising star; Και γιατί να ‘ναι καλύτερος ο εκάστοτε Υπουργός Παιδείας απ’ το Γιώργο Λιάγκα;
Κλείνω λοιπόν και ζητώ όχι δώρο απ’ το 17, τον ουρανοκατέβατο από μηχανής πολιτισμό αλλα όλοι μαζί να πασχίσουμε και όχι να προσδοκούμε μόρφωση!
Στη δεκαετία του 60 something, ξέρετε, όταν ζοριζόταν ο λαός του Σιμόν Πέρες ο ίδιος συνέλαβε και εκτέλεσε την έννοια της μόρφωσης για τον καθένα τους. Ήταν ένα μακρόπνοο σχέδιο που πήρε πάνω από 15 χρόνια αλλά τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Δείτε σήμερα που βρίσκεται αυτή η φυλή και σε ποιά οδό φυλής κινδυνεύουμε να βρεθούμε εμείς απ’ την αδιαφορία μας.
Το 2017 λοιπόν ας μας φέρει υγεία σωματική και πνευματική και ας σηκώσουμε τα μανίκια για εργασία, έρευνα και έρωτα όπως είχε δηλώσει και ο Βίλχεμ Ράιχ.
Υ.Γ: Πολιτισμός 2016 “Περιμένοντας τον Γκοντό” 
       Πολιτισμός 2017 “Ευτυχισμένες μέρες” ή “Το τέλος του παιχνιδιού”
       (Samuel Beckett)
Καλή χρονιά καρντάσια!

 

Λόλα Νικολάου - γκαλερί Lola Nikolaou

Για το 2017 προσδοκώ ένα αύριο στο οποίο όλοι οι συνάνθρωποι μας θα αρκούνται σε εκείνα τα αγαθά τα οποία διαθέτουν, είτε εκείνα είναι λίγα είτε πολλά, αλλά ταυτόχρονα θα συνεχίζουν να ονειρεύονται. Το όνειρο είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθένα.
Όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Άλλωστε, από ένα όνειρο ξεκινάνε όλα στην ζωή. Η μήπως είναι και η ζωή μας ένα όνειρο?
Για όσους όμως δυσκολεύονται ή έχουν ξεχάσει να ονειρεύονται σήμερα, εύχομαι να έρθουν σε επαφή με την Τέχνη.
Διότι η Τέχνη ,η ταυτότητα του κάθε πολιτισμού, μπορεί να καθρεφτίσει το ποιοι πραγματικά είμαστε αλλά και το που  πηγαίνουμε όταν χανόμαστε. Έχει επίσης, την μαγική ιδιότητα, να μην μας μεγαλώνει αλλά να μας ωριμάζει. Νέο έτος, νέοι και εμείς . Ένα νέο έργο τέχνης, ένας προβληματισμός, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ μα πάνω απ' όλα, ελπίδα.
Ελπίδα, για ένα άγνωστο αύριο.

 


Αντώνης Σουσάμογλου - Εξάρχων βιολιστής Κ.Ο.Θ.

Έχουμε μάθει να κρατάμε τις προσδοκίες μας χαμηλά σε σχέση με τον πολιτισμό. Ενδόμυχα, κατά βάθος όλοι ελπίζουμε τα πράγματα να μην χειροτερέψουν.

Το πρωταρχικό ερώτημα που θα ‘πρεπε να απαντάμε σαν μουσικοί στην αρχή κάθε καινούριας χρονιάς, είναι το “γιατί κλασική μουσική τώρα;” Το υπαρξιακό μας ερώτημα είναι το πως θα παραμείνει η μεγάλη τέχνη επίκαιρη στην σχέση της με το κοινό.

Θα ήθελα να ανακτήσουμε το νήμα της σύνδεσης της παραγόμενης τέχνης με την κοινωνία. Ζούμε σε μια ταραγμένη πραγματικότητα, και θα ευχόμουν το αποτύπωμά μας να αποδώσει περισσότερο το στίγμα της εποχής.

Εύχομαι να βρούμε τον βηματισμό μας σε σχέση με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που συμβαίνουν στην περιοχή μας και να αναδείξουμε τον θεραπευτικό και οικουμενικό χαρακτήρα της τέχνης.

Έχουμε τους καλλιτέχνες, έχουμε και τις υποδομές. Θα ήθελα να πάψουμε να επανεισάγουμε πράγματα μόνο όταν έχουν καταξιωθεί αλλού, και να δούμε αυτά που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας.

Εύχομαι η μουσική να πάψει να παραγκωνίζεται σε σχέση με τις άλλες τέχνες στις μεγάλες διοργανώσεις της χώρας.

Να μην παίρνουμε την μεγάλη τέχνη σαν δεδομένη. Θα ήθελα να την ανακαλύπτουμε κι εμείς μαζί με το κοινό με την φρεσκάδα της πρώτης φοράς. Ο Ντοστογιέφσκι, η Ακρόπολη ή ο Μπετόβεν είναι πάντα εκεί, αλλά πόσες φορές έχουμε πραγματικά βουτήξει στο μεγαλείο τους;

Τέλος, εύχομαι να μπορούμε διαρκώς να επινοούμε εκ νέου τους εαυτούς μας. Να δημιουργήσουμε μια νέα δραματουργία, ένα καινούριο νόημα που θα έρχεται από το μέλλον, και όχι από την ασφάλεια του brand name της κλασικής μουσικής.


Βασίλης Σπυρόπουλος - Ηθοποιός

Να αρχίσουμε να αφιερώνουμε περισσότερο και δημιουργικότερο χρόνο στον εαυτό μας: αυτό είναι το δυσκολότερο στοίχημα στην ιλιγγιώδη καθημερινότητα που ζούμε.

Να φέρουμε τον πολιστιμό στο μεταξύ μας, στην πόλη μας, στη ζωή μας. Όσο για τα άλλα. τα μεγάλα και τα ωραία, συνεχίζουμε να προσδοκούμε...

Σε αναζήτηση των  μεγάλων, των ελεύθερων, των γενναίων, των δυνατών.

Καλή χρονιά

 

 

 

Παντελής Τσάτσης - Art Director, Art Thessaloniki International Contemporary Art Fair

Η Art Thessaloniki International Contemporary Art Fair που πραγματοποιήθηκε 1 – 4 Δεκεμβρίου 2016 στην ΔΕΘ HELEXPO, έβαλε τα θεμέλια της με προδιαγραφές ετήσιου θεσμού. Aυτό μπορεί να εξελιχθεί σε μια πλατφόρμα πολιτιστικής ανταλλαγής και να λειτουργήσει καταλυτικά και πολυδιάστατα ενδυναμώνοντας τον διάλογο, τη συνεργασία μεταξύ γκαλεριστών, καλλιτεχνών και άλλων εκπροσώπων του εικαστικού χώρου.
Μέσω της Art Thessaloniki International Fair μπορεί να αξιοποιηθεί η Τέχνη ως εργαλείο και να υπάρξει οικονομικό όφελος μετά τη διασύνδεση της με άλλους τομείς της οικονομίας και να δώσει θέσεις εργασίας, επιχειρηματικές και επενδυτικές ευκαιρίες.
Θεωρούμε ότι η τέχνη και ο πολιτισμός είναι μοχλός ανάπτυξης, επικοινωνίας και οικονομίας. Χωρίς Τέχνη δεν υπάρχει ταυτότητα σε κανένα προϊόν και υπηρεσία.
Στόχος, η Art Thessaloniki International Art Fair, θα μας φέρει πιο κοντά στους λαούς της Μεσογείου, της Βαλκανικής, στον Αραβικό, Ασιατικό και υπόλοιπο κόσμο.
Είναι γεγονός ότι πλέον φιλοξενείται στο παγκόσμιο calendar των διεθνών εκθέσεων σύγχρονης τέχνης.
Το 2017 στη δεύτερη έκδοση θα χρειαστεί το τρένο της Art Thessaloniki να προσθέσει και άλλα βαγόνια!


Παυλίνα Χαρέλα - Θέατρο Σοφούλη & Θέατρο Αυλαία

Η πρώτη ευχή είναι πάντα για υγεία. Έτσι κι εγώ για τον πολιτισμό θα ευχηθώ να διακατέχεται από υγεία και δημιουργία, με καλές παραστάσεις σε γεμάτους χώρους και συνεργασίες που αναβαθμίζουν το πολιτιστικό προφίλ της πόλης. Ακόμα και ο ανταγωνισμός να είναι υγιής και δημιουργικός. Αλλά κυρίως να αναπτυχθούν υγιείς συνεργασίες με κοινή συνισταμένη τη δημιουργία πολιτιστικών προϊόντων υψηλού επιπέδου.  Εύχομαι το 2017 τόσο ο πολιτισμός όσο και ολόκληρη η χώρα να βρουν τις ισορροπίες και την αρμονία που τόσο μας έχουν λείψει.


 

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω