Άγριο πράγμα η φυλακή

ΑΠΟΨΕΙΣ 26.6.2018 | 11:33 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Άγριο πράγμα η φυλακή

ΜΑΡΙΑ ΣΤΥΛΟΥ || [email protected]

Η Μαρία Στύλου επισκέφθηκε τις Φυλακές Διαβατών και γράφει στην ThessNews την εμπειρία της.

Αισθάνθηκα σαν κάποιος να μ έβαλε να παίξω σε μία ταινία. Ένα μικρό ρολάκι στην τελευταία έξοδο του Στίβεν Κίνγκ. Κομπάρσος στο Πράσινο Μίλι…. Άγριο πράμα η φυλακή.

Μέχρι χθες έμπαινα σε τάξεις με 10-15 άτομα. Χθες  όμως ήταν μαζεμένοι όλοι οι έγκλειστοι . Η χρονιά τελείωσε .Το σχολείο στις φυλακές ενηλίκων των Διαβατών θα κλείσει για το καλοκαίρι. Οι «μαθητές» θα κάνουν «διακοπές» Ίσως είναι το μόνο σχολείο που οι «μαθητές» δεν θέλουν να σχολάσουν.

Έφυγα τρέχοντας από την εκπομπή ξέροντας ότι θα έφτανα αργοπορημένη στην γιορτή λήξης και για πρώτη φορά πέρασα μέσα από τα κελιά για να βρεθώ στον χώρο της εκδήλωσης. Κάγκελα άνοιγαν και έκλειναν βιαστικά στο πέρασμα μου μ εκείνον τον βαρύ  μεταλλικό ήχο που σε παραπέμπει σε κάτι ψυχρό και τετελεσμένο.

Μπήκα απότομα στον χώρο και ένοιωσα περί τα 200 ζευγάρια μάτια να στρέφονται πάνω μου. Όλες οι φυλές και όλες οι ηλικίες. Κάποιους τους ήξεραν κάποιους τους έβλεπα για πρώτη φορά. Κάποιοι έτρεξαν για να με χαιρετήσουν. Την χαρά που εισπράττω από τους φυλακισμένους όταν με βλέπουν δεν την έχω πάρει από κανέναν στην έξω ζωή. Σα να τους δίνω εκείνη την ώρα ένα κλειδί για να βγουν να κάνουν μια τσάρκα στα ελεύθερα και να ξαναγυρίσουν. Τους δίνω άραγε;…

Δεν κάνω μεγάλη δουλειά. Ένας κομπαρσάκος είμαι σε σχέση με την δουλειά που κάνουν οι άλλοι. Η Διευθύντρια η Μαίρη, η Υπεύθυνη των μαθημάτων δημιουργικής γραφής η Ελένη, ο Τριαντάφυλλος ο υπεύθυνος του μεταπτυχιακού Δημιουργικής Γραφής  οι άλλοι καθηγητές του σχολείου. Αυτοί δεν δίνουν Κλειδιά Ελευθερίας. Ολόκληρες αρμαθιές τους προσφέρουν. Στη σκηνή πάνω τραγουδούσε ο Ζερβουδάκης και οι «Άιντε Ψιλά Ψιλά» Τα περασμένα καίγονται στη λησμονιά πετάνε. 

Ανάμεσα τους έτρεχε η φωτογράφος  η Κατερίνα για να φυλακίσει τον χρόνο. Δεσμώτης κι αυτή των στιγμών. Ένας δεσμώτης όμως περιζήτητος . Όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν όλοι την έψαχναν για μια ευκαιρία να κρατήσουν αναμνήσεις αυτού που ζούσαν εκείνη τη στιγμή.

Βλέμματα άγρια βλέμματα αποστασιοποιημένα ανήσυχα διερευνητικά παραιτημένα… βλέμματα αγωνίας και ανοχής. Άγριο πράγμα οι φυλακές ανδρών. Άγριο και στιγματισμένο. Κολλάει στο μυαλό σου σαν τα τατουάζ  στα σώματα των έγκλειστων που κουβαλάνε πάνω τους τις ιστορίες τους.

Με πλησιάζει ο Νικήτας. Πρώτη φορά τον βλέπω τόσο καλοφτιαγμένο. Καθαρός ξυρισμένος κόντρα. Λάμπει! Στα μαθήματα η προσωπική επαφή φτάνει ως την χειραψία. Εκεί σταματάει. Χθες όμως ήταν αλλιώς. Η αυθόρμητη επιθυμία ανάγκη να αγκαλιάσουν ένα άλλον άνθρωπο δεν φοράει χειροπέδες. «Εγώ δεν τα ακούω αυτά» μου λέει «Αλλά μ αρέσει έτσι όπως είμαστε» Γελάω και του απαντώ πως ήρθε η ώρα να μυηθεί στα λαϊκό και στο ρεμπέτικο.  «Να σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε» και «μια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλονών». 

Διαστροφικά παρατηρώ πως σ αυτά τα τραγούδια αντιδρούν εγείρονται οι φυλακισμένοι. Ούτε σε έρωτες ούτε σε φρου φρου κι αρώματα. Αντιδρούν στο άδικο. Εγώ που είμαι χαμογελαστός άνθρωπος χθες το στόμα μου είχε πάθει μια μικρή αγκύλωση. Πίεζα τον εαυτό μου να χαμογελάσει. Στα μαθήματα χαμογελώ …παρασύρομαι . Χθες όχι. Κακό πράμα η αρρώστια αλλά κι η φυλακή δεν πάει παρακάτω. Παρατηρώ το προφίλ της Μαίρης. Στα νιάτα μου την είχα καθηγήτρια . Τυχαία την βρήκα ως διευθύντρια του σχολείου των φυλακών. Χαρά στο κουράγιο της !! Αυτή τα μαγειρεύει όλα αυτά. Πέρα από τα στεγανά του δημοσίου και τις πεπατημένες αυτών των θέσεων. Κανένας δεν θα της δώσει παράσημο κανένας δεν απονείμει βραβεία και μετάλλια. Άσε που ρισκάρει…..

Ξέρω πως πολλοί που θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές θα σκεφτείτε πως αυτοί οι άνθρωποι, εκεί που είναι καλά κάνουν και είναι.  Δεν σας ζητώ να τους συμπαθήσετε. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη δημοκρατία από τη γνώση. Μέσα σ αυτήν την δημοκρατία ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει καλύτερος. Και αν έστω  ένας  ΕΝΑΣ το καταφέρει κάτι καλό έγινε σ αυτή τη γη όπου πατούμε.  Για ένα πράγμα όμως βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Εκεί μέσα  υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τα βλέμματα τους είναι πιο καθαρά και ξάστερα από μερικούς που κυκλοφορούν εκεί έξω …..

Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε

Γίνονται αγιάτρευτες πληγές τις νύχτες και πονάνε

Στη λησμονιά σε πάνε…
 

 

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω