Πανεπιστημιακό άσυλο: 37 χρόνια μετά!

ΑΠΟΨΕΙΣ 6.8.2019 | 11:30 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Πανεπιστημιακό άσυλο: 37 χρόνια μετά!

γράφει η Δρ Αγγελική Δεληγιάννη-Γεωργάκα

Το χρονικό διάστημα που δίδαξα σε προπτυχιακό τμήμα του ΑΠΘ είχα αρκετές δυσάρεστες εμπειρίες που δεν με έκαναν απλώς να νιώθω άβολα εντός του πανεπιστημιακού campus. Μου δημιούργησαν έντονο το αίσθημα της ανασφάλειας για την  σωματική  ακεραιότητα τόσο την δική μου όσο και για των φοιτητών/τριών που παρακολουθούσαν το μάθημα μου.

Δειγματοληπτικά αναφέρω μόνον μία.

Χειμωνιάτικο βραδινό μάθημα. Κάνω 10λεπτο διάλειμμα και παραμένω στο έδρανο.

Οι φοιτητές/τριες έχουν αφήσει τα προσωπικά τους αντικείμενα στις θέσεις τους καθώς συζητούν στην είσοδο της αίθουσας διδασκαλίας. Δύο άγνωστοι εισέρχονται ανενόχλητοι ανοίγουν τσάντες και αρπάζουν ό,τι βρουν. Στην έντονη αντίδραση μου, με πλησιάζουν απειλητικά, μιλώντας σπασμένα ελληνικά και ανοίγουν και τη δική μου τσάντα σε μια επίδειξη ισχύος. Οι φοιτητές/τριες επίσης αντιδρούν αλλά υποχωρούν στην θέα της λεπίδας ενός σουγιά στο χέρι ενός εκ των δραστών. Τηλεφωνώ στο θυρωρείο και στην ασφάλεια του πανεπιστημίου που εμφανίζεται χωρίς δυνατότητα παρέμβασης αφού οι δράστες έχουν ήδη διαφύγει. Στην επίσημη υποχρεωτική αναφορά μου για το συμβάν δίνω τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των δραστών. Βρίσκω όμως και τον μπελά μου γιατί χαρακτηρίζομαι ως ρατσίστρια καθώς στην λεπτομερή περιγραφή των δραστών που μου ζητήθηκε, τους αναφέρω όπως ακριβώς ήταν: «σκουρόχρωμοι και με σπασμένα ελληνικά»!! 

Θα σταματήσω εδώ χωρίς να αναφερθώ σε πληθώρα περιστατικών παραβατικής συμπεριφοράς, αλλά και παρανομίας. Ευρέως γνωστά ποινικά αδικήματα που σοκάρουν την κοινή γνώμη δεν είχαν ως συνεπακόλουθο ουσιαστική βελτιωτική πολιτειακή παρέμβαση. Πάσης φύσεως αυθαιρεσίες και ανομίες, όπως βανδαλισμοί, βιαιότητες, καταλήψεις, βιασμοί,  και  εγκληματικές ενέργειες καλύπτονται από την αδυναμία άμεσης παρέμβασης του κράτους που προβλέπεται από το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο έχει πλέον ξεφύγει από την εξυπηρέτηση του αρχικού του στόχου και έχει μεταλλαχθεί σε άβατο και προστάτη θυλάκων ανομίας.

Ωστόσο το πανεπιστημιακό άσυλο,  παιδί της πρώτης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με το
Ν. 1268/1982 του υπουργού παιδείας  Λευτέρη Βερυβάκη, δεν είχε κακή πρόθεση.
Μετά το Πολυτεχνείο και τη μεταπολίτευση  η νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου κρίθηκε αναγκαία και κάλυπτε όλους τους χώρους των ΑΕΙ, απαγορεύοντας την επέμβαση της δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς, χωρίς την πρόσκληση ή άδεια του αρμόδιου οργάνου του ΑΕΙ.  Νωπές άλλωστε ήταν οι μνήμες των ψευτοφοιτητών  «χαφιέδων » ανάμεσα μας, να μεταφέρουν στο καθεστώς ό,τι λεγότανε μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα. Με συχνές τις προσκλήσεις μας στην Ασφάλεια για λογοδοσία.

Ωστόσο σύντομα,  σε μια δημοκρατική  κοινωνία  η νομοθετική ρύθμιση περί ασύλου έχρηζε τροποποίησης.  Δεν συνέτρεχαν πλέον οι λόγοι για τους οποίους είχε καθιερωθεί. Δυστυχώς η διατήρηση του θεσμού του ασύλου σε ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο που δεν χρειαζόταν πλέον το άσυλο για την δεδομένη και αυτονόητη  διακίνηση ιδεών, οδήγησε σε αυθαίρετες και στρεβλές ερμηνείες του.

Το πανεπιστημιακό άβατο για την επέμβαση δημόσιας δύναμης, σε όλους τους χώρους του, κατέληξε να  προσφέρει κάλυψη στην αυθαιρεσία, στην καταστροφή, στην εγκληματική συμπεριφορά.

Πρώτη η Νέα Δημοκρατία, με υπουργό παιδείας την Μαριέττα Γιαννάκου επιχειρεί βελτιωτική παρέμβαση για το άσυλο στο πλαίσιο του Ν. 3549/2007. Εκλογικεύει την χωρική έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου περιορίζοντας την εφαρμογή του μόνον στους χώρους εκπαίδευσης και έρευνας.

Ακολουθεί ο Ν. 4009/2011 της υπουργού παιδείας  κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ Άννας Διαμαντοπούλου που περνάει με 255 ψήφους και καταργεί οριστικά το άσυλο.
Και στις δύο προσπάθειες τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ για βελτιωτικές παρεμβάσεις στα ΑΕΙ και τον έλεγχο της κατάχρησης  εφαρμογής του πανεπιστημιακού  ασύλου ξεσηκώθηκε το σύμπαν, με γενικές συνελεύσεις κομματικών φοιτητικών παρατάξεων, καταλήψεις, έντονες αντιδράσεις και βιαιοπραγίες, πάντα με ασυλία!!!

Με ευθύνη των τότε κυβερνήσεων δεν κατάφερε να εφαρμοστεί καμιά  από τις παραπάνω δύο νομοθετικές ρυθμίσεις περί πανεπιστημιακού ασύλου. Το πανεπιστήμιο παρέμεινε χώρος ανομίας μακριά από ελέγχους για  ασφάλεια και ποιότητα.

Το οριστικό ξήλωμα του  Νόμου Διαμαντοπούλου ξεκινά και ολοκληρώνεται με τους υπουργούς παιδείας Μπαλτά, Φίλη, και Γαβρόγλου. Στο N. 4485 /17 του ΣΥΡΙΖΑ με υπουργό τον Κώστα Γαβρόγλου η ρύθμιση  για την προστασία του ασύλου, απαγορεύει την επέμβαση οργάνων δημόσιας τάξης,   επαναλαμβάνοντας έτσι την σχετική διάταξη του  Ν. 1268/1982 του ΠΑΣΟΚ, με μικρές αλλαγές,  όπως την εξαίρεση του πυροσβεστικού σώματος στους χώρους των ΑΕΙ. Προβλέπει ότι για την  επέμβαση της αστυνομίας θα  πρέπει να υπάρξει συνεννόηση των μελών του πρυτανικού συμβουλίου  στο οποίο θα μετέχει και εκπρόσωπος φοιτητών. Εντολή εισόδου στην αστυνομία θα δίδεται μόνον αν το συμβούλιο κρίνει ότι τελείται  κακούργημα.

Είναι να απορεί κανείς τι ήταν  αυτό που οδήγησε  μια κυβέρνηση του 2017, την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα,  να γυρίσει πίσω 35 χρόνια, στο 1982, επαναφέροντας έναν θεσμό του τότε, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα!!

Έχοντας φοιτήσει σε βρετανικό πανεπιστήμιο όπου η είσοδος στους χώρους εκπαίδευσης και έρευνας γίνεται μόνον με  κάρτα εισόδου με ατομικό κωδικό για φοιτητές και διδακτικό προσωπικό  και μόνον με αστυνομική ταυτότητα για τους εξωτερικούς επισκέπτες, και όπου προβλέπεται η άμεση επέμβαση αστυνομικής δύναμης σε κάθε υποψία παραβατικότητας αναρωτιέμαι γιατί υπήρξε, τόσα χρόνια, αυτή η  ανοχή στην αυθαιρεσία και  ανομία στο δημόσιο πανεπιστήμιο;

 

 

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω