Το μεγαλύτερο παλαιοπωλείο της Θεσσαλονίκης (ΦΩΤΟ)

ΡΕΠΟΡΤΑΖ 15.7.2019 | 10:30 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Το μεγαλύτερο παλαιοπωλείο της Θεσσαλονίκης (ΦΩΤΟ)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ || [email protected]

Παρατηρώντας καλύτερα κάτω από τις μικρές φυσαλίδες υγρασίας που συγκρατούσε το φθαρμένο νάιλον, διέκρινα βιβλία, γραφομηχανές, παλιά ραδιόφωνα, καρέκλες κι αποτυπώματα άλλων εποχών. Αντικείμενα που για κάποιους θα ήταν απλώς ξεπερασμένα αλλά γι’ αυτόν είναι στο «τώρα». Άλλωστε, στην αιωνιότητα δεν υπάρχει χρόνος. Όλα είναι τώρα…

Έτσι μου είπε ο κύριος που αντίκρισα στην αυλή, ενώ ήμουν σαστισμένος και δεν ήξερα  πού να πρωτοκοιτάξω! Τα αντικείμενα; Τη βαριά καγκελόπορτα; Ή το ταλαιπωρημένο από τον χρόνο κτήριο.

Βρίσκομαι στο «Μικρό Μοναστηράκι», στην οδό Βασιλίσσης Όλγας. Όντας περαστικός και περίεργος, ρώτησα ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του παλαιοπωλείου -ή καλύτερα αυτής της αστικής χρονοσυλλογής.

«Πολύκαρπος Παρησινός» μου είπε, δίνοντας το χέρι του σφιχτά και θερμά. Διαλέξαμε δύο ξύλινες, τύπου καφενείου, καρέκλες κι άρχισε το «μάθημα». Οι πελάτες που υπήρχαν ήδη εκεί τον αποκαλούσαν «δάσκαλο».

«Όταν έγινα χορτοφάγος..»

Εξιστορεί ο Πολύκαρπος Παρησινός:
«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1947. Μεγάλωσα στην Αγία Φωτεινή, σε μία περιοχή που υπήρχαν τα εβραϊκά μνήματα και πλέον τα πανεπιστήμια. Πήγα στο δεύτερο νυχτερινό γυμνάσιο της Ικτίνου, ενώ παράλληλα εργαζόμουν. Ποτέ δεν βρήκα έτοιμο τραπέζι. Όλα βγήκαν από μένα. Σα νέος ήμουν φαντασιόπληκτος, κακός μαθητής στο σχολείο και τεμπέλης! Νόμιζα πως θα πετύχω πράγματα χωρίς να προσπαθήσω. Η ζωή μου μέχρι τα είκοσι ήταν σκόρπια, η ψυχή και το μυαλό μου δεν ήταν αυτό που ήθελα. Ανακάλυψα τον εαυτό μου μετά τα 25 μου χρόνια. Τότε έγινα  χορτοφάγος κι αυτό με βοήθησε στο να βλέπω πιο καθαρά τη ζωή μου, αλλά και τις ζωές των άλλων. Ό,τι ήταν γύρω μου το είδα με συμπάθεια, με κατανόηση και υποστήριξη. Έπαψα να λειτουργώ με το εγώ…».


Από το φροντιστήριο
στο παλαιοπωλείο

Ο κ. Παρησινός ήταν, επί τριάντα χρόνια περίπου, ιδιοκτήτης φροντιστηρίων ξένων γλωσσών. Μεγάλωσε με αυτή τη δουλειά. «Μαζί με τα παιδιά μεγάλωνα κι εγώ» λέει χαρακτηριστικά. Στην πορεία εγκατέλειψε την εκπαίδευση και είπε να ασχοληθεί με τα παλιά αντικείμενα που πάντα τον γοήτευαν.

Το «μικρόβιο» του το κόλλησε ο κ. Γιώργος Φωτιάδης, από τον οποίο κι αγόρασε το πρώτο του  μαγαζί στην οδό Σααδή Λέβη, κοντά στη Σχολή Τυφλών. «Αρχικά έπαιρνα μικρά αντικείμενα, τα καθάριζα και τα πουλούσα. Το έκανα ασυναίσθητα, δεν ήξερα ακριβώς τι κάνω…» θυμάται.

Στο πρώτο παλαιοπωλείο έμεινε τρία χρόνια. Μεταφέρθηκε στην οδό Ιταλίας (28ης Οκτωβρίου) και δημιούργησε το «Παζάρι αντίκας και έργων τέχνης», ένα μικρό μαγαζί. Για άλλα τρία χρόνια. Μετά εμπνεύστηκε και δημιούργησε το «Μικρό Μοναστηράκι».

 

Μικρό Μοναστηράκι

Το «Μικρό Μοναστηράκι» δημιουργήθηκε το 2012. Βρίσκεται στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 203, στην ανατολική πλευρά της Θεσσαλονίκης, σ’ ένα διατηρητέο κτίριο του 1907 με μεγάλη ιστορία. Πέρασαν από εκεί οι Γερμανοί, που το είχαν επιτάξει και το έκαναν αρχηγείο στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα, μετά από πολλές διαδικασίες, είναι το μεγαλύτερο παλαιοπωλείο της Θεσσαλονίκης. Στεγάζει πράγματα που όλα έχουν τη δική τους μικρή ή μεγάλη ιστορία. Έχουν τα αποτυπώματα του καθενός μέσα στον χωροχρόνο.

«Περνούσα μια μέρα τυχαία και είδα ότι νοικιάζεται. Ήταν ένα ερείπιο, το συμμάζεψα όσο μπορούσα κι άρχισα τη συλλογή. Παραμένει, βέβαια, ερείπιο λόγω της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης των ιδιοκτητών του, με τους οποίους βρίσκομαι σε συζητήσεις για να κάνουν εργασίες συντήρησης. Εύχομαι να βρούμε μία λύση για το μέλλον του κτιρίου και του παλαιοπωλείου» λέει ο κ. Παρησινός στην ThessNews.

Ο κόσμος που περνάει από το παλαιοπωλείο το κοιτάζει με εντυπωσιασμό και θαυμασμό. Για τον κύριο Πολύκαρπο είναι το «Μικρό Μοναστηράκι» του, ένας χώρος σύναξης, ένα σύμβολο μοναχισμού. «Όταν είμαι μόνος μου βρίσκω τον εαυτό μου, όταν είμαι μέσα στα χειροκροτήματα γίνομαι χειροκρότημα…» εξηγεί.

Αντικείμενα από κάθε εποχή, για όλα τα γούστα, ακόμη και για τους πιο απαιτητικούς λάτρεις άλλων περασμένων εποχών. Το πιο παλιό αντικείμενο που διαθέτει αυτή τη στιγμή είναι μία δάδα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936, που έγιναν στο Βερολίνο.

Άμεση ανακατασκευή 

Οι επισκέπτες του παλαιοπωλείου είναι κυρίως Θεσσαλονικείς. Όμως έρχεται και κόσμος απ’ ολόκληρη τη  Μακεδονία και τη Βόρεια Ελλάδα. «Ο κόσμος περνάει, το βλέπει, μετά πλησιάζει και ρωτάει. Οι περισσότεροι κάτι θα αγοράσουν, τους ελκύει το παλιό, ανεξάρτητα από το πόσο φτηνό ή ακριβό είναι. Γίνεται ο πελάτης εν δυνάμει συλλέκτης» μας λέει ο κ. Παρησινός.

Το «Μικρό Μοναστηράκι» αυτή τη στιγμή κρατά ένα κομμάτι της ιστορίας των εποχών. Το διατηρητέο κτήριο, πάντως, «φωνάζει» για αναπαλαίωση και ανακατασκευή, στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό του. Η οροφή έχει τρυπήσει και στάζει νερό μέσα στο ακίνητο. Υπάρχει πρόβλημα!

Το κράτος γυρνάει την πλάτη και ο κ. Παρησινός βρίσκεται σε συνεχείς συζητήσεις με τους ιδιοκτήτες. Αν δεν αποκατασταθούν οι βλάβες θα αναγκαστεί να αποχωρήσει αναζητώντας νέα στέγη για το παλαιοπωλείο του. Για να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά που αγαπάει.

Αιώνιος έφηβος

«Υπάρχουν άνθρωποι που σήμερα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τη γοητεία του παλιού και κρίνουν ότι έτσι γεμίζουν το σπίτι τους με ένα κομμάτι αναμνήσεων» παρατηρεί ο κ. Πολύκαρπος Παρησινός, ο οποίος αρχικά ήταν συλλέκτης.

«Τη δουλειά αυτή την αγάπησα, γιατί από κάθε αντικείμενο που θα βάλω στο μαγαζί κάποια ενέργεια παίρνω. Και αρνητική να είναι τη μετατρέπω σε θετική! Νιώθω την ενέργεια των αντικειμένων, όπως τη νιώθω και με τους ανθρώπους και με τους χώρους. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν πολλοί μαύροι χώροι» συνεχίζει και προσθέτει:

«Όταν επισκέπτομαι σπίτια για να δω αντικείμενα, μαθαίνω την ιστορία της οικίας, ποιοι ζούσαν εκεί και πότε. Μόλις δω ένα αντικείμενο μπορώ να αντιληφθώ αμέσως την αξία του. Είναι θέμα εμπειρίας. Έχω δει τόσα πολλά μέσα στα χρόνια κι έχω πουλήσει ακόμη περισσότερα. Με κλειστά μάτια πλέον ξέρω το καθετί».

«Η παλαιότητα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το αντικείμενο είναι και ακριβό. Υπάρχουν κομμάτια που έχουν ιστορία 200 ετών και πωλούνται φθηνά. Η σπανιότητα είναι το κριτήριο που αυξάνει την τιμή. Το κακό με αυτή τη δουλειά είναι ότι ο κόσμος είναι καχύποπτος κι όταν πουλάει κι όταν αγοράζει. Νομίζει ότι τα παίρνουμε τζάμπα και ότι τα πουλάμε ακριβά, κάτι που δεν ισχύει. Από την άλλη πλευρά, μου είναι δύσκολο να πουλάω όλα αυτά τα αντικείμενα, νιώθω λατρεία. Πριν γίνω επαγγελματίας τα έπαιρνα και κοιμόμουν μαζί τους, τα πρόσεχα, τα καθάριζα, τα χάιδευα, τα φρόντιζα. Έχω πάθος με αυτά. ‘Παλιό’ για μένα είναι η διαδρομή στο παρελθόν, το ‘καινούργιο’ δεν έχει να μου δώσει κάτι, είναι όλα βιομηχανοποιημένα. Δεν έχουν ζήσει, δεν έχουν μέσα τους ψυχή. Είναι σαν μια ωραία γυναίκα, χωρίς συναίσθημα» αναφέρει ο κ. Παρησινός.

«Με την ευλογία του Θεού»

Ο ίδιος αγαπά τους πελάτες του, τον καθένα ξεχωριστά. Τους γνωρίζει και τον γνωρίζουν, τον αποκαλούν «δάσκαλο», τον ακούν και τους αρέσει να συζητούν παρέα.

Όπως ακριβώς έκανα κι εγώ, που δε χόρταινα την εποικοδομητική μας κουβέντα.

Ο ήλιος μας χτυπάει στα μάτια, είμαστε στην αυλή του παλαιοπωλείου, δίπλα από τα ζωντανά αντικείμενα του παρελθόντος. Μέσα στη φασαρία της πόλης αλλά και τις «κραυγές» άλλων εποχών...

Στο τέλος, ο κ. Πολύκαρπος αναφέρεται στη σημερινή εποχή λέγοντας πως η ανεργία παράγεται από έλλειψη ιδεών και ότι το εκπαιδευτικό σύστημα κάνει τα παιδιά «παπαγαλάκια», γεμάτα άρνηση, διεκδικώντας το φασόν. «Τα σχολεία θα έπρεπε να είναι ανοιχτός χώρος δημιουργίας και ερεθισμάτων με θέατρο, ποίηση, ζωγραφική, μουσική, πολεμικές τέχνες και με διάδραση. Με ουσιαστική συμμετοχή των παιδιών» τονίζει.

Για τη Θεσσαλονίκη λέει πως είναι μια πόλη μεγάλης ιστορίας και μικρών ανθρώπων. Ενώ περιμένω γεμάτος λαχτάρα την επόμενη κουβέντα του, μου λέει: «Είμαι παλαιοπώλης. Το αγάπησα, με αγάπησε, το στηρίζω και με στηρίζει κι όλα αυτά γίνονται με την ευλογία του Θεού. Παίρνω κουράγιο από τα λόγια Του, παίρνω κουράγιο από τη ζωή Του και νιώθω έφηβος όπως κι Αυτός».

 

Από το φύλλο της THESSNEWS #162 (15/06/2019-16/06/2019)

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω