Καλλιτέχνες των φαναριών της Θεσσαλονίκης: Οι ζογκλέρ των δρόμων (ΦΩΤΟ+VIDEO)

ΡΕΠΟΡΤΑΖ 17.6.2019 | 18:03 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Καλλιτέχνες των φαναριών της Θεσσαλονίκης: Οι ζογκλέρ των δρόμων (ΦΩΤΟ+VIDEO)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ || [email protected]

Τριάντα δευτερόλεπτα... 29… 28… 27… 26… 25… 24... 23… Πολλές στιγμές έχουμε πει τη φράση «μισό λεπτό», αλλά στην προκειμένη ακριβολογούμε, γιατί έχουμε 30 δευτερόλεπτα αναμονής στον φωτεινό σηματοδότη, για να αντιληφθούμε και να απολαύσουμε έναν τέτοιο καλλιτέχνη.

Οι ζογκλέρ των δρόμων που βρίσκονται στα φανάρια της Θεσσαλονίκης είναι νέοι με δεξιότητα, ευαισθησία και ταλέντο. Ανάμεσα στον θόρυβο των μηχανών, στη μαυρίλα των εξατμίσεων, στους ήχους της επίμονης κόρνας και στην εναλλαγή του πράσινου και του κόκκινου,  οι καλλιτέχνες παρουσιάζουν το πρόγραμμα τους, γνωρίζοντας  πολύ καλά πως κάθε δευτερόλεπτο έχει την αξία του.

Καμαρίνι τους; Το πεζοδρόμιο! Σκηνή τους; Η άσφαλτος! Θεατές; Όλοι εμείς οι διερχόμενοι των δρόμων και των καιρών, που έτυχε να περνούμε διασταυρώνοντας τις πορείες, τις αξίες, τα βλέμματα μας. Στο τέλος οι καλλιτέχνες των φαναριών, μας βγάζουν το καπέλο τους, διεκδικώντας να τους το βγάλουμε κι εμείς!  Ας συστηθούμε λοιπόν ασκεπείς:

 

«Ψυχοθεραπεία»

Ο Θανάσης ζει στην ανατολική πλευρά της Θεσσαλονίκης. Τον Ιούνιο θα γίνει 29 ετών. Όταν ήταν παιδί ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός και χορευτής. Σήμερα είναι ένας από τους καλλιτέχνες στα φανάρια της Θεσσαλονίκης. Ένας ζογκλέρ. Σπούδασε γραφιστική ενώ  τα τελευταία χρόνια έχει περάσει από διάφορες δουλειές όπως εστιατόρια, ταβέρνες νυχτερινά μαγαζιά και κατασκηνώσεις.
Αυτό που του αρέσει όμως περισσότερο απ’ όλα είναι να είναι ζογκλέρ, γιατί όπως λέει ο ίδιος «δεν είναι δουλειά αλλά ψυχοθεραπεία».

Με τα ζογκλερικά ήρθε πρώτη φορά σε επαφή όταν ήταν 13 ετών με αφορμή έναν θείο του που του έδειξε τα flowersticks (ζογκλερικά παιχνίδια). Αρχικά έπαιζε ως ζογκλέρ σε πλατείες και σε παρκάκια, στην πορεία δούλεψε σε εκδηλώσεις δήμων, γενέθλια πάρτι και σπίτια.

Επειδή όμως με αυτόν τον τρόπο δεν ήταν εφικτό  να καλύψει τις βιοποριστικές του ανάγκες, αποφάσισε από το 2015 να βγει στα φανάρια. Αφορμή μία φίλη του, που  πρότεινε να  βγούνε παρέα στους δρόμους και στις διασταυρώσεις. «Στην αρχή ντρεπόμουν, τώρα νιώθω ελεύθερος».

Ο Θανάσης  στα φανάρια παίζει κορίνες, flowersticks, φωτιές, ξυλοπόδαρα και μπαλάκια. «Το κόκκινο για μένα σημαίνει πράσινο, ξεκινάει το πρόγραμμα. Μετράω τον χρόνο συνήθως λέγοντας ένα τραγούδι από μέσα μου, υπολογίζοντας έτσι πότε πρέπει να σταματήσω, ώστε να περάσω με το καπέλο από τα αυτοκίνητα-θεατές»
Τονίζει βέβαια πως το φανάρι είναι και επικίνδυνο, πρέπει κάποιος να προσέχει. Να έχει το νου του. «Μου έχουν πετάξει αντικείμενο από αυτοκίνητο, αλλά κι ένα μηχανάκι μια φορά δεν με πρόσεξε, χωρίς ευτυχώς να συμβεί κάτι σοβαρό».

 

Και στο εξωτερικό

Ο Θανάσης έχει βρεθεί σε φανάρια όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό: Γαλλία, Ισπανία και Γερμανία. Αυτό που κάνει τον καλύπτει, χωρίς βέβαια να γνωρίζει για το μέλλον. Όπως και να ’χει, σήμερα βιοπορίζεται από τα φανάρια κι από τους δρόμους ταξιδεύοντας…

Όταν βρίσκεται στην Ελλάδα πολλές φορές τον «πιάνει» μια μιζέρια και μια θλίψη, τις οποίες ξεπερνάει όταν σκεφτεί τη θάλασσα «Η Ελλάδα είναι φωτεινή. Υπάρχουν πολύ σκοτεινές χώρες, που για να ζήσεις θα πρέπει να συμβιβαστείς με το σκοτάδι τους…».
Και ο Θανάσης βέβαια αντιμετώπισε προβλήματα με τον νόμο. Στο πρόσφατο δικαστήριο του (Νοέμβριος 2018) κατηγορήθηκε για επαιτεία και αθωώθηκε. Έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν, μετά τη σύλληψη μιας μουσικού σε δρόμο της Θεσσαλονίκης. Η αντίδραση των Ελλήνων καλλιτεχνών αλλά και διάσημου Μανού Τσάο είχαν αποτέλεσμα την κατάργηση του νόμου 407 περί επαιτείας.

«Όταν βρίσκομαι στον δρόμο δεν νιώθω ότι ζητιανεύω και αν περάσει κάτι τέτοιο από το μυαλό μου δεν βγαίνω, κάνω αυτό που αγαπώ καλύπτοντας τις βιοποριστικές μου ανάγκες και νιώθοντας ελεύθερα» μας λέει.

 

Αγαπημένο φανάρι

Τον Θανάση τον συνάντησα απογευματινές ώρες και ένιωθα  ότι με φιλοξενεί στο σπίτι του, που γι’ αυτόν ήταν το αγαπημένο του φανάρι στην Αγίου Δημητρίου, κοντά στα πανεπιστήμια. Εκείνο το απόγευμα έπαιξε για μένα κι εγώ τον χάζευα με θαυμασμό, ενώ πρόσεχα τα προσωπικά του αντικείμενα, που τα είχε δέσει στα κάγκελα ενός φράχτη για να μην τα κλέψει κανείς.

Πριν τον ευχαριστήσω και τον χαιρετήσω, μου είπε απευθυνόμενος στην κοινωνία: «Ζητώ κατανόηση, σεβασμό και αποδοχή. Δεν μου αρέσει που οι άνθρωποι κατακρίνουν με ευκολία. Ας κάνει ο καθένας, για την κοινωνία και για τον εαυτό του, το καλύτερο που μπορεί»

Αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν αρκετά άτομα που κάνουν ζογκλερικά σε φανάρια. Κάποιοι είναι φανεροί, κάποιοι είναι «ινκόγκνιτο» και κάποιοι περιστασιακοί. Ευχαρίστησα τον Θανάση, αγκαλιαστήκαμε κι έφυγα γιατί με περίμενε η Κλειώ!

 

 

Τα πρώτα κόλπα

Η Κλειώ είναι 33 ετών (συμβολικό όπως λέει και ίδια…), απόφοιτη γλυπτικής της σχολής καλών τεχνών του ΑΠΘ, ενώ τώρα ξεκίνησε να σπουδάζει personal training. Γενικότερα αγαπά ό,τι έχει σχέση με τη σωματική δραστηριότητα και την επικοινωνία με τους ανθρώπους. Ζει στην Καλαμαριά, απ’ όπου και κατάγεται. Με τα ζογκλερικά άρχισε να ασχολείται από 18 ετών, όταν κατασκεύασε αυτοσχέδια μπαλάκια, βάζοντας φακές μέσα σε καλσόν. Μέχρι να καταφέρει τα πρώτα της κόλπα παιδεύτηκε αρκετά και της πήρε χρόνο, στη συνέχεια πρόσθεσε στα κόλπα της κορδέλες και κάλτσες. «Όταν ξεκίνησα δεν φαντάστηκα ότι κάποια στιγμή αυτή θα είναι η ασχολία μου» μου λέει.

Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί με το τραγούδι, τον χορό, αλλά και ως μοντέλο στη σχολή καλών τεχνών. Συγχρόνως διατηρούσε και πάγκο με κοσμήματα στον δρόμο. «Εκεί λοιπόν, στον δρόμο, μου ήρθε και η ιδέα να βγω στο φανάρι ως ζογκλέρ, που μέχρι τότε δεν  το τολμούσα» εξηγεί. Έτσι πριν από περίπου τρία χρόνια μόλις είχε γυρίσει από ένα ταξίδι στο εξωτερικό βρέθηκε σε δύσκολη -οικονομικά- κατάσταση.

«Χωρίς φόβο και συστολές»

«Χρειαζόμουν άμεσα χρήματα, ήμουν πολύ ζορισμένη, ζούσα σε οικονομικό αδιέξοδο. Αναγκαζόμουν να δανείζομαι, οι λογαριασμοί τρέχανε και έτσι το τόλμησα. Ήθελα να βγάλω χρήματα από κάτι τολμηρό που θα με ευχαριστούσε, χωρίς φόβο και συστολές».

Η Κλειώ πήγε μια βόλτα στον Λευκό Πύργο. Εκεί γνώρισε κι άλλος ζογκλέρ, ώσπου μ’ ένα παιδί συμφώνησε να βγουν παρέα στο φανάρι. Δεν άργησε βέβαια να το τολμήσει και στη γειτονιά της, στην Καλαμαριά, όπου τη βρίσκουμε πλέον τα τελευταία χρόνια. «Την πρώτη μέρα που βγήκα στη γειτονιά πήρα μαζί μου και μία φίλη για ψυχολογική συμπαράσταση, Ντρεπόμουν πάρα πολύ…».

Ο δρόμος είναι σχολείο και είναι μία δύσκολη δουλειά για τους καλλιτέχνες, πρέπει ανά ένα λεπτό να βγαίνουν και να παρουσιάσουν το πρόγραμμα τους για όσο διαρκεί ο κόκκινος σηματοδότης και με μόνιμο άγχος τα καιρικά φαινόμενα της κάθε εποχής. «Έχω περάσει τρία χρόνια, χειμώνα-καλοκαίρι με βροχές, με ήλιο, με απίστευτο κρύο, το χειρότερο όμως πιστέψτε με, είναι η ζέστη στην καυτή άσφαλτο».

 

Μια επικίνδυνη δουλειά

Η Κλειώ πλέον βιοπορίζεται από αυτό. Άλλοτε της φαίνεται απολαυστικό κι άλλοτε νιώθει αβεβαιότητα και άγχος. «Από τον δρόμο έχω μάθει πολλά, έχω ελευθερία. Δεν φοβάμαι πλέον τους ανθρώπους, δεν νιώθω ‘εγώ και οι άλλοι’, γιατί αυτοί οι  άλλοι με βοηθάνε στο να ζήσω και τους ευχαριστώ πολύ». Ωστόσο, τα φανάρια πλέον είναι περιζήτητα και οι ζογκλέρ πολλές φορές πρέπει να συνεννοούνται μεταξύ τους για το ποιος θα διεκδικήσει τον χώρο και για πόση ώρα. Σ’ αυτήν την περίπτωση συνήθως κερδίζει ο παλαιότερος της περιοχής. Είναι επικίνδυνη δουλειά, πρέπει να έχεις καλά αντανακλαστικά για τα αυτοκίνητα, αλλά και για να μην πέσεις θύμα κλοπής.

Η Κλειώ διακρίνει πως οι αντιδράσεις του κόσμου ποικίλουν, στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι είναι θετικοί  και της χαμογελούν. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις με ανθρώπους που κοιτούν υποτιμητικά και απαξιωτικά. Αυτοί είναι λίγοι και προφανώς το πρόβλημα είναι δικό τους. Αντιδρούν έτσι με όλους.
«Μου έτυχε να με κοιτάζουν απαξιωτικά άνθρωποι που δεν το περίμενα. Αμφισβητήθηκα στιγμιαία από το κοντινό μου περιβάλλον, φιλικό και οικογενειακό» λέει η Κλειώ που επέλεξε τη συγκεκριμένη ασχολία γιατί αυτή τη στιγμή είναι το καλύτερο για τον εαυτό της. Θαρραλέα, σίγουρη και ελεύθερη.

«Έχω νιώσει μειονεκτικά και στεναχωρήθηκα όταν βρέθηκα μέσα σε αστυνομικό τμήμα, αλλά και στα δικαστήρια κατηγορούμενη για επαιτεία. Όμως η τέχνη του δρόμου δεν είναι ζητιανιά». Παρόλο που μιλάει για τόσο σοβαρά θέματα, η Κλειώ δεν χάνει το χαμόγελο της και τη θετική της ενέργεια. Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη και όσο καθόμασταν στο πράσινο παγκάκι, αισθάνθηκα πως συζητάμε σαν φίλοι από το πρώτο λεπτό. Με οικειότητα, μια  παραγωγική κουβέντα, γεμάτη ειλικρίνεια.
Την ευχαρίστησα που διέκοψε το πρόγραμμα της για μένα και μου απάντησε: «Τώρα πια νιώθω δικαιωμένη»!

22... 21… 20... 19... 18... 17... 16... 15... 14... 13… 12... 11... 10... 9... 8... 7… 6… 5... 4... 3... 2… 1
Η παράσταση ξεκινάει, καλό δρόμο!

 

 

Από το φύλλο της THESSNEWS #156 (04/05/2019-05/05/2019)

 

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω