Ζωές στους δρόμους

ΡΕΠΟΡΤΑΖ 19.5.2019 | 23:01 Στείλτε το με email Εκτυπώστε το

Ζωές στους δρόμους

ΝΙΝΑ ΤΣΙΡΙΚΑ || [email protected]

Μπορεί να κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε, μπορεί όντως για εμάς, πολλές φορές, να είναι ανύπαρκτοι αλλά οι άστεγοι είναι κάθε μέρα εκεί, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι Έλληνες που έχουν χάσει τις δουλειές τους και δεν είχαν έναν δικό τους άνθρωπο να τους στηρίξει. Σε άλλες περιπτώσεις, κάποιοι από αυτούς αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα και δεν υπάρχει καμία δομή να τους φροντίσει. 

Η κοινωνική οργάνωση υποστήριξης νέων «ΑΡΣΙΣ» βγήκε στους δρόμους της πόλης, στο κέντρο αλλά και σε άλλες περιοχές και αναζήτησε αυτούς τους ανθρώπους. Από τον Ιούλιο του 2017 μέχρι και τον Απρίλιο του 2019 η ομάδα «Streetwork» έκανε 697 εξορμήσεις και επικοινώνησε συνολικά με 452 ανθρώπους, από τους οποίους οι 386 ήταν άντρες και οι 66 γυναίκες. Από τους 452 οι 296 ήταν ελληνικής καταγωγής.

Ακολουθούν, με διαφορά, 81 άτομα βουλγαρικής, 15 αλβανικής, 12 συριακής και 9 ρωσικής καταγωγής. Οι 36 δήλωσαν χώρα καταγωγής το Ιράκ, το Πακιστάν, τη Γερμανία, τη Μ. Βρετανία, τη Σουηδία, την Ιορδανία και τη Νιγηρία, ενώ τρεις είτε δεν επιθυμούσαν, είτε έκαναν ασαφή δήλωση εθνικότητας. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι μεταξύ 51 και 65 ετών και ακολουθούν οι ηλικίες 36-50 ετών, ενώ λιγότερο πλήττονται οι μικρότερες ηλικίες (18-26 ετών).

Αρκετοί από τους ανθρώπους που εντοπίστηκαν στον δρόμο αντιμετωπίζουν προβλήματα είτε σωματικής υγείας είτε ψυχικής (ψυχικές διαταραχές, εξαρτήσεις από αλκοόλ και ουσίες). Μιλώντας στην ThessNews ο Χάρης Σταμκόπουλος, μέλος ομάδας Streetwork, που βρίσκεται στην «ΑΡΣΙΣ» από το 2003, εξηγεί ότι «υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιοι άνθρωποι έχουν φύγει από αυτήν την κατάσταση και έχουν βρεθεί με ένα σπίτι, να αγωνίζονται για τη ζωή τους, να έχουν μία δουλειά. Ένα άλλο παράδειγμα όμως είναι να είναι ο άνθρωπος είκοσι χρόνια στον δρόμο, να είναι ψυχιατρικό περιστατικό και λόγω καταγγελιών των περίοικων να πηγαίνει στο ψυχιατρείο, να φιλοξενείται δύο τρεις μέρες, να τον πλένουν, να τον ντύνουν, να του δίνουν φαρμακευτική αγωγή και να κυκλοφορεί έξω πάλι σαν το ζώο, να μην έχει επικοινωνία με κανέναν. Δεν υπάρχει κοινωνική πρόνοια από την πολιτεία για αυτούς τους ανθρώπους. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας ψυχολόγος ένας κοινωνικός λειτουργός και μια δομή να τους φροντίζει».

Σχετικά με το εάν αυτά τα άτομα είναι δεκτικά, ο κ. Σταμκόπουλος λέει ότι «κάποιες φορές είναι δεκτικοί και κάποιες φορές είναι αρνητικοί. Πρέπει να χτιστεί μια εμπιστοσύνη για να μπορέσεις να τους προσεγγίσεις». «Η δράση μας είναι για να προσπαθήσουμε να τους κινητοποιήσουμε. Να γραφτούν σε κάποιες υπηρεσίες, να ακολουθήσουν κάποιες διαδικασίες, να μπουν σε κάποια προγράμματα επιδότησης, στέγης, εργασίας. Μέσα από την έρευνα πιστεύω πείσαμε ένα 10% με 15% από αυτούς να μπουν σε προγράμματα επανεκκίνησης και επανένταξης», προσθέτει.


Από το φύλλο της THESSNEWS #157 (11/05/2019-12/05/2019)

THESSNEWS / NEWSLETTER


Επάνω